Miłej lektury!
Jiseok spojrzał na
nagiego chłopaka leżącego obok niego w śnieżnobiałej zmiętej, pachnącej lawendą
pościeli. Leżał on na brzuchu z rękami opatulającymi poduszkę pod nim, a głowę
miał zwróconą do Jiseoka. Jego ciało od pasa w dół zakryte było materiałem, oprócz
jednej ze stóp, która zwisała z brzegu łóżka co jakiś czas w tiku nerwowym
poruszającej się gwałtownie jakby odganiała niechcianą, niewidzialną muchę.
Jego oddech spomiędzy delikatnie rozchylonych warg był tak spokojny i ledwie
słyszalny, że gdyby nie ta wszechobecna cisza można by było uznać, że na łóżku
leży ktoś martwy. Blond włosy śpiącego były w całkowitym nieładzie, jakby od
dawna nie miały styczności z grzebieniem. Chłopak delikatnie odgarnął kilka
niesfornych kosmyków z jego czoła nadając twarzy bardziej męski wyraz.
-Tak lepiej… - szepnął czule, składając delikatne muśnięcie ust na czole młodszego i wstał przy okazji porywając jedna z par bokserek leżących obok łózka. Ubrał je i zarzucił na siebie zwisającą niedbale na krześle niebieską koszulkę. Powąchał ją jak miał w zwyczaju sprawdzać czy dana rzecz nadaje się jeszcze do ponownego użytku czy też czeka ją wizyta w ich pralce. Wyszedł starając się zamknąć drzwi od ich sypialni jak najciszej. Gdy tylko znalazł się na korytarzu, pewnym krokiem ruszył w stronę salonu, a konkretniej balkonu, który znajdował się w głębi pomieszczenia.
-Tak lepiej… - szepnął czule, składając delikatne muśnięcie ust na czole młodszego i wstał przy okazji porywając jedna z par bokserek leżących obok łózka. Ubrał je i zarzucił na siebie zwisającą niedbale na krześle niebieską koszulkę. Powąchał ją jak miał w zwyczaju sprawdzać czy dana rzecz nadaje się jeszcze do ponownego użytku czy też czeka ją wizyta w ich pralce. Wyszedł starając się zamknąć drzwi od ich sypialni jak najciszej. Gdy tylko znalazł się na korytarzu, pewnym krokiem ruszył w stronę salonu, a konkretniej balkonu, który znajdował się w głębi pomieszczenia.
Otwierając drzwi
poczuł jak rześkie poranne powietrze wdziera się do pokoju, a jego przechodzi
dreszcz po całym ciele. Wyjął z leżącej obok niego na parapecie paczki jednego
papierosa i wprawnym ruchem zapalił go zapalniczką. Gdy stawiał stopy na
zimnych kafelkach dreszcze wzmogły się jeszcze bardziej powodując delikatne
drżenie całego ciała. Jiseok podszedł do barierki, jak zawsze oparł się o nią
łokciami i co chwilę wciągał do płuc dym nikotynowy po czym powoli puszczał z
ust biały dym. Tak zaczynał się każdy poranek.
Jiseok
Nazywam się Woo
Jiseok. Mam aktualnie 23 lata i mieszkam w Seulu na stałe ze swoim młodszym
bratem Jiho, który za kilka miesięcy skończy 21 lat. Wynajmujemy nieduże, ale
przytulne mieszkanie znajdujące się w dosyć spokojnej i cichej okolicy, gdzie
nikt nie wtyka nosa w nie swoje sprawy. Nie potrzebowaliśmy wielkich
apartamentów (które swoją drogą miały niebotyczne ceny wynajmu i były tak
ohydnie nowoczesne, że nawet jakby mi płacili to bym tam nie mieszkał),
wystarczały nam 4 pomieszczenia, a czasem odnosiłem wrażenie patrząc na ten
bajzel, który potrafimy zrobić, że i ten metraż był jednak ciut za duży. Obaj
jesteśmy muzykami oraz liderami naszych zespołów, jednak przez parę okoliczności
nie możemy mieszkać razem z naszymi kolegami z zespołów. Nie możemy, a raczej
nie chcemy mieszkać także z naszymi rodzicami, mimo, że mają mieszkanie także w
tym mieście. Kochamy ich bardzo, ale nie wiem jakby przyjęli wiadomość o tym,
że ich dwaj synowie nigdy nie będą mieli dziewczyn, ani żon, ani tym bardziej
dzieci. Nie będą mieli gromadki wnuków u siebie w odwiedzinach na niedzielnym
obiedzie. Kiedyś im powiemy. Jednak teraz przed nami klaruje się trudniejsze
wyzwanie niż przyznanie się rodzicom, że jesteśmy w związku od 2 lat i
regularnie sypiamy ze sobą czując się najszczęśliwszymi ludźmi na ziemi.
Wykryto u mnie raka płuc
2 tygodnie temu. Tak, wiem. Moje palenie nie jest najlepszym rozwiązaniem w tej
sytuacji, ale od czasu do czasu nie potrafię sobie odmówić fajki o poranku na
balkonie(no dobra… codziennej fajki na balkonie o poranku). Wracając jednak do
tego bałaganu z diagnozą to powiem szczerze, że z łatwością przychodzi mi ukrywanie
swoich emocji, ale tego dnia nie powstrzymałem się nawet przed Jiho. Świat
runął mi w jednej chwili, a wszelkie możliwe czarne scenariusze mojej historii
właśnie zaczęły napływać do mojego umysłu jak zaraza zabierając resztki marzeń.
Nie wiem jak wróciłem do mieszkania, ale pamiętam tylko przerażony wzrok brata,
kiedy wszedłem do kuchni. Tego dnia była nasza rocznica związku. To takie
ironiczne, prawda? W dniu w którym obiecaliśmy sobie wzajemną miłość i wsparcie
w każdej chwili, dowiaduję się, że już niedługo mogę zniknąć, a „nie opuszczę
cię aż do śmierci” zaczyna jakoś tak boleśnie uwierać w tej całej przysiędze.
Nie wiedziałem jak Jiho zareaguje na te wątpliwie przyjemne rewelacje, ale
momentalnie ogarnął mnie strach przed tym co go czeka w przyszłości. Jak sobie
poradzi? Czy pozbiera się po mojej śmierci? Podda się czy będzie walczyć razem
ze mną? Spojrzałem mu w oczy i łamiącym głosem powiedziałem mu o diagnozie. Nie
miałem siły na nic więcej. Po prostu przytuliłem go i poprosiłem, żeby był dziś
w nocy cały czas przy mnie. To była najdłuższa noc mojego życia. Leżeliśmy obok
siebie, a brat wycierał mi co jakiś czas spływające po policzkach słone łzy
bólu. Jego dłoń obejmowała moją i nie pozwalała, żebym się właśnie załamał i
chciał wstać następnego dnia. Normalnie świętowalibyśmy ten szczególny dzień w
bardziej przyjemny sposób, ale tak się nie dało. Obiecałem sobie, że jak tylko
dojdę do siebie wynagrodzę mu to wszystko jak tylko będę umiał najlepiej, tak,
żeby zrekompensować mu to co niechcący spowodowałem.
Dziś już bardziej
trzeźwo patrzę na tą sytuację. Po konsultacjach z lekarzem, dowiedziałem się,
że mam dosyć spore szanse na wyleczenie, ale będzie ono bolesne i będę musiał
zrezygnować na jakiś czas z muzyki. Jeśli coś pójdzie nie tak, może i na całe
życie, ale jeszcze nie dopuszczam do siebie tej myśli. Rozmawialiśmy z bratem
bardzo długo na temat leczenia i naszych przyszłych planów, które ze względów
oczywistych musimy odłożyć na później. W tej chwili czuję, że zbliżyliśmy się do
siebie i coraz bardziej cieszę się będąc przy nim w tych chwilach. Przez te 2
lata mieliśmy wzloty i upadki, ale dawaliśmy jakoś radę małym oraz tym dużym
problemom. Fakt, że potrafiliśmy się pobić o byle głupotę, ale za nic na
świecie nie dalibyśmy skrzywdzić tego drugiego jakiejś obcej osobie. Kiedy
przyłapie mnie na paleniu ma całkowicie słuszną rację drąc się na mnie tak, że
pewnie eskimosi w pogodne dni słyszą naszą awanturę, ale wiem, że robi to ze
względu na mnie. Wiem, że czeka mnie powtórka z rozrywki już niedługo, ba,
nawet jest to najpewniejsza rzecz pod
słońcem, gdy tylko wyczuje dym papierosowy na mojej koszulce, ale pocieszam się
jedynie, że dziś mamy pochmurny dzień, więc eskimosi mają dziś spokój.
Jiho stał w pokoju
dziennym ubrany jedynie w przydużą czarną koszulkę z logo zespołu SPEED – tego,
którego liderem był jego starszy brat. Przetarł zaspane oczy i poczuł lekki
powiew zimnego powietrza na nogach po czym momentalnie się obudził. Otworzył
szeroko oczy wiedząc bardzo dobrze co oznacza te chłodne powietrze od strony
balkonu.
-Czy ciebie człowieku pojebało?! – wparował na balkon i bez ceregieli strzelił z otwartej dłoni w głowę Jiseoka. Wyrwał mu w połowie wypalonego papierosa i wyrzucił za barierkę po czym zrobił to samo z paczką czerwonych Marlboro, które wylądowały na dachu jednego z zaparkowanych pod blokiem aut. – Czy ty do jasnej cholery mógłbyś choć raz posłuchać się młodszego od siebie bez prychania i zrobić to co o cię proszę?! Naprawdę, czy to jest takie trudne?!
-Czy ciebie człowieku pojebało?! – wparował na balkon i bez ceregieli strzelił z otwartej dłoni w głowę Jiseoka. Wyrwał mu w połowie wypalonego papierosa i wyrzucił za barierkę po czym zrobił to samo z paczką czerwonych Marlboro, które wylądowały na dachu jednego z zaparkowanych pod blokiem aut. – Czy ty do jasnej cholery mógłbyś choć raz posłuchać się młodszego od siebie bez prychania i zrobić to co o cię proszę?! Naprawdę, czy to jest takie trudne?!
Jiseok przewidział tą
sytuację zanim wyszedł zapalić. To zawsze się tak kończyło. Westchnął w
myślach, bo wiedział, że braciszek zabroni mu seksu przez następny tydzień.
Jiho najwyraźniej dopiero rozkręcał się ze swoją tyradą na temat szkodliwości
palenia wyrobów tytoniowych oraz o wyższości mądrości życiowej tego młodszego,
bo aż się zapowietrzył przy tej swojej astmie.
Ciemnowłosy przewrócił oczami ostentacyjnie.
-A miało być tak pięknie – mruknął wymijając młodszego i wszedł z powrotem do mieszkania. – Idziesz czy będziesz tam marznąć?
Młodszy z braci Woo rzucił pod nosem kolejną porcję nieprzyzwoitych słów, ale posłusznie ruszył do środka.
-Jesteś nieznośny, wiesz? Obiecałeś rzucić to świństwo, a Ty uparcie dalej jarasz jak smok – tym razem ton głosu Jiho był spokojny. Nasypał parę czubatych łyżeczek kawy do ekspresu i włączył przycisk. Chwilę potem całe mieszkanie pachniało świeżo parzoną kawą, która samym zapachem stawiała na nogi. – Przecież wiesz, że nie wolno ci palić.
-To nie takie proste Miśku – Jiseok rozsiadł się wygodnie przy stole, bawiąc się w składanie żurawia z jednej z kartek wyrwanej ze szmatławca, którego ostatnio czytał z nudów.
-Nie nazywaj mnie tak! – twarz młodszego oblała się purpurą, którą starał się za wszelką cenę ukryć przed bratem. Niby przypadkiem musiał właśnie wykonać super ważną czynność jaką było ułożenie w odpowiedniej kolejności pałeczek w szufladzie. Ciemnowłosy uśmiechnął się czule na ten widok. Cieszył go niezmiernie, bo wiedział, że Jiho mimo tylu wspólnych lat nadal wstydził się pokazywać swoje uczucia wobec ukochanej osoby. Obiecał sobie kiedyś nad tym popracować, ale jakoś nigdy nie było ku temu okazji. Wstał od stołu, podszedł do brata i delikatnie objął go w pasie od tyłu kładąc swoją brodę na barku kochanka.
-Co robisz? – zapytał retorycznie, a każde słowo było rozdzielone delikatnym muśnięciem ust na szyi Jiho.
-N-nic – burknął młodszy starając się skupić na tym co robi. Nie przychodziło mu to łatwo, gdy każdy najmniejszy dotyk dłoni Jiseoka na jego ciele wprawiał go w kolejne porcje przyjemnych dreszczy. -Zostaw! – próbował się wyrwać z mocnego uścisku brata.
-A jak nie? – pieszczoty stały się bardziej natarczywe. Jiseok obrócił brata w swoją stronę i teraz ich twarze dzieliło zaledwie kilka centymetrów. – No pokaż jak kochasz swojego braciszka! – uśmiechnął się przebiegle i złączył ich usta w jedną całość. Pocałunki z każdą chwilą się nasilały, a ręce błądziły niespokojnie po ciałach. Chwile czułości przerwał brutalnie upierdliwy dźwięk dzwonka do drzwi.
-Szlag – mruknął starszy i niechętnie odsunął się od Jiho. Ruszył powoli w kierunku drzwi wejściowych przelotnie spoglądając z wytęsknieniem w stronę młodszego. Nie zdążył dobrze nacisnąć klamki gdy zza drzwi dobiegły go rozweselone głosy, których nie sposób było pomylić z niczym innym. Taaaaak. Bardzo idealny moment na odwiedziny to specjalność członków Block B. Niczym tornado wparowali do środka śmiejąc się i próbując przekrzyczeć jeden drugiego, zostawiając stosik butów tuż przy drzwiach.
-A miało być tak pięknie – mruknął wymijając młodszego i wszedł z powrotem do mieszkania. – Idziesz czy będziesz tam marznąć?
Młodszy z braci Woo rzucił pod nosem kolejną porcję nieprzyzwoitych słów, ale posłusznie ruszył do środka.
-Jesteś nieznośny, wiesz? Obiecałeś rzucić to świństwo, a Ty uparcie dalej jarasz jak smok – tym razem ton głosu Jiho był spokojny. Nasypał parę czubatych łyżeczek kawy do ekspresu i włączył przycisk. Chwilę potem całe mieszkanie pachniało świeżo parzoną kawą, która samym zapachem stawiała na nogi. – Przecież wiesz, że nie wolno ci palić.
-To nie takie proste Miśku – Jiseok rozsiadł się wygodnie przy stole, bawiąc się w składanie żurawia z jednej z kartek wyrwanej ze szmatławca, którego ostatnio czytał z nudów.
-Nie nazywaj mnie tak! – twarz młodszego oblała się purpurą, którą starał się za wszelką cenę ukryć przed bratem. Niby przypadkiem musiał właśnie wykonać super ważną czynność jaką było ułożenie w odpowiedniej kolejności pałeczek w szufladzie. Ciemnowłosy uśmiechnął się czule na ten widok. Cieszył go niezmiernie, bo wiedział, że Jiho mimo tylu wspólnych lat nadal wstydził się pokazywać swoje uczucia wobec ukochanej osoby. Obiecał sobie kiedyś nad tym popracować, ale jakoś nigdy nie było ku temu okazji. Wstał od stołu, podszedł do brata i delikatnie objął go w pasie od tyłu kładąc swoją brodę na barku kochanka.
-Co robisz? – zapytał retorycznie, a każde słowo było rozdzielone delikatnym muśnięciem ust na szyi Jiho.
-N-nic – burknął młodszy starając się skupić na tym co robi. Nie przychodziło mu to łatwo, gdy każdy najmniejszy dotyk dłoni Jiseoka na jego ciele wprawiał go w kolejne porcje przyjemnych dreszczy. -Zostaw! – próbował się wyrwać z mocnego uścisku brata.
-A jak nie? – pieszczoty stały się bardziej natarczywe. Jiseok obrócił brata w swoją stronę i teraz ich twarze dzieliło zaledwie kilka centymetrów. – No pokaż jak kochasz swojego braciszka! – uśmiechnął się przebiegle i złączył ich usta w jedną całość. Pocałunki z każdą chwilą się nasilały, a ręce błądziły niespokojnie po ciałach. Chwile czułości przerwał brutalnie upierdliwy dźwięk dzwonka do drzwi.
-Szlag – mruknął starszy i niechętnie odsunął się od Jiho. Ruszył powoli w kierunku drzwi wejściowych przelotnie spoglądając z wytęsknieniem w stronę młodszego. Nie zdążył dobrze nacisnąć klamki gdy zza drzwi dobiegły go rozweselone głosy, których nie sposób było pomylić z niczym innym. Taaaaak. Bardzo idealny moment na odwiedziny to specjalność członków Block B. Niczym tornado wparowali do środka śmiejąc się i próbując przekrzyczeć jeden drugiego, zostawiając stosik butów tuż przy drzwiach.
Jiseok poczuł znajomy
zapaszek, który bynajmniej nie należał ani do przyjemnych ani do ulubionych
chłopaka. Skrzywił usta mając przed sobą wizję kilkugodzinnego wąchania jakże
wątpliwych „perfum”.
-Taeil, czy mógłbyś choć raz się porządnie umyć, albo chociaż zainwestować w dezodorant do stóp na wypadek niespodziewanej wizyty u nas? – nagle rozmowy i śmiechy ucichły, a wszyscy wymownie spojrzeli się na najstarszego członka zespołu. Chwila ciszy nie trwała jednak długo - przerwał ją wybuch gromkiego śmiechu całego zgromadzonego towarzystwa, nie wyłączając samego zainteresowanego.
-Przepraszam hyung! – uśmiechnął się rozbrajająco Taeil i nie przejmując się kąśliwą uwagą na jego temat, jak gdyby nigdy nic usiadł na kanapie. – Oooo! Macie kawę! Mogę trochę?
-Taeil, czy mógłbyś choć raz się porządnie umyć, albo chociaż zainwestować w dezodorant do stóp na wypadek niespodziewanej wizyty u nas? – nagle rozmowy i śmiechy ucichły, a wszyscy wymownie spojrzeli się na najstarszego członka zespołu. Chwila ciszy nie trwała jednak długo - przerwał ją wybuch gromkiego śmiechu całego zgromadzonego towarzystwa, nie wyłączając samego zainteresowanego.
-Przepraszam hyung! – uśmiechnął się rozbrajająco Taeil i nie przejmując się kąśliwą uwagą na jego temat, jak gdyby nigdy nic usiadł na kanapie. – Oooo! Macie kawę! Mogę trochę?
Jiho
Jestem Jiho i mieszkam
z moim starszym bratem od jakiegoś czasu. Nikt chyba nie wie, że dokładnie od 2
lat i 16 dni jesteśmy parą. A przynajmniej mam nadzieję, że nikt nie wie. Nie
czuję się na siłach odpowiadać na miliony pytań i oskarżeń w naszą stronę, to
dla mnie zbyt trudne w tej chwili. Jeszcze nie zdążyłem się przyzwyczaić do
wszystkiego od tych paru lat, ale ciągle staram się to zrobić jak najszybciej,
choć życie zaskakuje nas coraz bardziej z dnia na dzień. Chłopaki z zespołu z
łatwością przyjęli do wiadomości, że ich lider woli mieszkać ze swoim starszym
bratem niż z nimi. Wykpiliśmy się sytuacją finansową i tym, że jesteśmy w
konflikcie z wytwórnią, więc lepiej nie zajmować mieszkania zespołu tak żeby
nie oddawać najlepszych kart w tej grze przeciwnikowi. Dla osoby patrzącej z
boku nie jest to nic szczególnego, bo kto by podejrzewał o cokolwiek
nieprzyzwoitego dwóch braci? Jest to nam zdecydowanie na rękę, ale wiem, że w
tym przedstawieniu nic nie będzie mogło trwać wiecznie i prawda kiedyś będzie
musiała wyjść na jaw. Chwilowo nie myślę jeszcze o tym. Staram się cieszyć
każdą wspólną chwilą, którą dał nam Bóg, bo ze względu na sytuację w jakiej się
znaleźliśmy nie możemy przewidzieć jak długo nasza sielanka ma jeszcze prawo
bytu. Brat wcale nie polepsza sytuacji popalając papierosy w tajemnicy przede
mną, choć i tak chyba wszystkie próby ukrycia się przede mną spalają na
panewce, bo ja za bardzo mam go na oku. Żadne prośby i groźby nie robią na nim
wrażenia, a mnie niedługo coś trafi. Jak można być tak upartym? Mam ochotę go
czasami czymś mocno zdzielić w nadziei, że mu wróci rozum.
Minęło właśnie 16 dni
od diagnozy. Powoli wracamy do względnej normalności, chociaż choroba Jiseoka
stała się kolejną tajemnicą skrywaną przez nas przed światem. W sumie nie wiem
dlaczego. Chyba nie chcemy się dzielić z nikim problemami naszego małego i
prywatnego świata, jesteśmy w nim tylko my i nikt nie ma prawa do niego wejść. Brat
martwi się co będzie potem ze mną i czy poradzę sobie sam gdyby spełnił się
najgorszy scenariusz. Dlaczego jest takim pesymistą? On nawet nie zdaje sobie
sprawy jak silny stałem się przez to wszystko co przeszliśmy razem i osobno. Niedługo
wybiera się na leczenie do szpitala, więc cały dom i wszystkie sprawy będę
musiał załatwić sam, ale to najmniejsze zmartwienie. Zaczynamy intensywnie
myśleć, co powiedzieć ludziom w wytwórni i rodzinie kiedy Jiseok wyjedzie. Póki
co nic nie przychodzi mi do głowy, a czas coraz bardziej nagli.
Jiseok ostatnio coraz
częściej się do mnie lepi. Nie, żeby mi to szczególnie przeszkadzało, ale jakoś
nie mam najmniejszej ochoty na czułości kiedy mamy tyle rzeczy do ogarnięcia. Jak
tylko ustalimy coś konkretnego co do najbliższych miesięcy obiecuję
zorganizować jakąś kolacje czy coś, bo w szpitalu raczej takich luksusów to nie
zazna. Chyba się robię cholernym romantykiem. Jeszcze tylko brakuje, żebym
biegał z kwiatkami do własnego brata i wysyłał mu co 20 minut słodziachne smsy
niczym rasowa nastolatka. Obowiązkowo z tysiącem emotek wyrażających moją
nieskończoną miłość.
-Hyung! Gdzie zabunkrowałeś te dobre ciastka?! – niski
głos maknae wyrwał Jiho z zamyślenia.
-Yyyy… A nie zjadłeś ich ostatnio?
-To czemu nie kupiłeś ich znowu?! – naburmuszył się wyćwiczonym ruchem P.O i skrzyżował ręce na piersi po czym odwrócił głowę ciągle prychając w geście niezadowolenia. – Przecież wiesz, że je bardzo lubię!
-Bo nie możesz za dużo przytyć! – roześmiał się Taeil i pogłaskał młodszego po głowie. – Będę bardzo niepocieszony – mrugnął do niego, a P.O momentalnie przybrał kolor maliny na twarzy i zażenowany zaczął bawić się swoimi dłońmi. Na twarzach zgromadzonych pojawił się wredny uśmiech.
-Yyyy… A nie zjadłeś ich ostatnio?
-To czemu nie kupiłeś ich znowu?! – naburmuszył się wyćwiczonym ruchem P.O i skrzyżował ręce na piersi po czym odwrócił głowę ciągle prychając w geście niezadowolenia. – Przecież wiesz, że je bardzo lubię!
-Bo nie możesz za dużo przytyć! – roześmiał się Taeil i pogłaskał młodszego po głowie. – Będę bardzo niepocieszony – mrugnął do niego, a P.O momentalnie przybrał kolor maliny na twarzy i zażenowany zaczął bawić się swoimi dłońmi. Na twarzach zgromadzonych pojawił się wredny uśmiech.
Jiseok dyskretnie usiadł koło brata i objął go
ramieniem. Takie gesty były ich jedyną możliwością okazywania sobie uczuć
publicznie – dla zwykłego obserwatora były tylko braterską miłością. Dla Jiho i
Jiseoka były niczym chwila intymności o której nikt nie wie. Zico delikatnie
poprawił się na fotelu tak aby jak najbardziej zwiększyć odległość między nimi.
Starszy spojrzał na niego zaskoczony. Nie spodziewał się takiej reakcji.
-Coś nie tak? – zagaił Taewoon tuż po tym jak za
chłopakami zamknęły się drzwi wejściowe.
-Nie. Czemu pytasz? – Jiho zajął się przygotowywaniem obiadu, bo musieli wreszcie zjeść coś konkretnego niż tylko słodycze, które znikały w tempie ekspresowym przez ostatnie 2 godziny.
-Odsunąłeś się – te słowa przeszły z bólem przez gardło starszego tak jakby go dławiły, a umysł nie chciał poznać prawdy. – Dlaczego?
-Przecież nie możemy się zdradzić. Nie teraz – obojętność tonu Zico zabolała. Do tej pory jakoś mu to nie przeszkadzało, przeszło przez myśl chłopaka.
-Nie. Czemu pytasz? – Jiho zajął się przygotowywaniem obiadu, bo musieli wreszcie zjeść coś konkretnego niż tylko słodycze, które znikały w tempie ekspresowym przez ostatnie 2 godziny.
-Odsunąłeś się – te słowa przeszły z bólem przez gardło starszego tak jakby go dławiły, a umysł nie chciał poznać prawdy. – Dlaczego?
-Przecież nie możemy się zdradzić. Nie teraz – obojętność tonu Zico zabolała. Do tej pory jakoś mu to nie przeszkadzało, przeszło przez myśl chłopaka.
-Przecież nikt nie wie. Nie robiliśmy nic
podejrzanego! Jesteś przewrażliwiony… - i tak jak rano Jiseok objął młodszego
od tyłu, ale tym razem Jiho dobitnie go odepchnął.
-Jestem zajęty, potem – rzucił sucho.
-Jestem zajęty, potem – rzucił sucho.
Napięcie w powietrzu
cały czas rosło i tylko czekało jak bomba zegarowa na wybuch. Jiseok bez słowa
wyszedł do sypialni, położył się pod puchatą kołdrą i zawinął w kłębek. Nie
wiedział jak długo tam leżał. To nie miało znaczenia. Każdą sekundę
dzisiejszego dnia analizował na wszystkie możliwe sposoby, ale to nie
przynosiło spodziewanej ulgi tylko kolejne porcje bólu i rozczarowania. Coś się
psuło między nimi. Szybko odgonił od siebie te myśli i próbował je zastąpić
jakimś miłym wspomnieniem, ale to nie przynosiło spodziewanej ulgi. Słone
krople same zaczęły ściekać po jego policzku, niewidzialnie raniąc każdy
skrawek skóry z którym miały styczność. Czuł jak każda łza rozdziera jego duszę
na kawałki. Dłonie Jiseoka gniotły kawałek prześcieradła, tak jakby przez to
smutek miał zelżeć. Niby nic, a boli jak cholera.
-Hyung! Obiad! – dobiegł go z kuchni głos brata. Nie wstał. Nie chciał. Tępo patrzył się na ścianę, modląc się tylko o spokój. Nie dane mu było jednak długo leżeć w tym stanie. Jiho zajrzał do sypialni. – Hyung…? Wszystko ok?
-Nic nie jest kurwa ok! Wyjdź! – rzucił ostro, powstrzymując kolejną falę łez, która zbierała się by dać upust złości i gwałtownie obrócił się do niego plecami. Zico stał zaskoczony w progu i patrzył na brata szeroko otwartymi oczami. Ten, który jest jak skała, właśnie ukazuje tak wiele uczuć w jednym momencie. Już chciał odwrócić się i wyjść, kiedy poczuł jak stawia krok do przodu, jak bezwiedna marionetka, nie będąca świadoma tego co robi. Delikatnie położył się obok Jiseoka nie zważając na to, że całe jego ubranie jest brudne od przypraw i przytulił się do jego pleców. Leżeli tak w ciszy przerywanej co chwilę łkaniem starszego dopóki Taewoon nie obrócił się delikatnie w jego stronę. Położył swoją rękę na talii młodszego i przysunął bliżej jego ciała.
-Kochasz mnie…? – szepnął tak cicho, że nawet Zico miał problem z usłyszeniem jego głosu. Pytanie zawierało tyle emocji, których sam wypowiadający się nie spodziewał. W napięciu czekał na odpowiedź, choćby miał usłyszeć najgorsze.
-Tak – Jiho uśmiechnął się i delikatnie pocałował Jiseoka w jego spierzchłe od płaczu usta. Pogłaskał go po ciemnych włosach po czym jeszcze raz go pocałował. – Zawsze będę cię kochał. Zawsze. Do końca.
-Hyung! Obiad! – dobiegł go z kuchni głos brata. Nie wstał. Nie chciał. Tępo patrzył się na ścianę, modląc się tylko o spokój. Nie dane mu było jednak długo leżeć w tym stanie. Jiho zajrzał do sypialni. – Hyung…? Wszystko ok?
-Nic nie jest kurwa ok! Wyjdź! – rzucił ostro, powstrzymując kolejną falę łez, która zbierała się by dać upust złości i gwałtownie obrócił się do niego plecami. Zico stał zaskoczony w progu i patrzył na brata szeroko otwartymi oczami. Ten, który jest jak skała, właśnie ukazuje tak wiele uczuć w jednym momencie. Już chciał odwrócić się i wyjść, kiedy poczuł jak stawia krok do przodu, jak bezwiedna marionetka, nie będąca świadoma tego co robi. Delikatnie położył się obok Jiseoka nie zważając na to, że całe jego ubranie jest brudne od przypraw i przytulił się do jego pleców. Leżeli tak w ciszy przerywanej co chwilę łkaniem starszego dopóki Taewoon nie obrócił się delikatnie w jego stronę. Położył swoją rękę na talii młodszego i przysunął bliżej jego ciała.
-Kochasz mnie…? – szepnął tak cicho, że nawet Zico miał problem z usłyszeniem jego głosu. Pytanie zawierało tyle emocji, których sam wypowiadający się nie spodziewał. W napięciu czekał na odpowiedź, choćby miał usłyszeć najgorsze.
-Tak – Jiho uśmiechnął się i delikatnie pocałował Jiseoka w jego spierzchłe od płaczu usta. Pogłaskał go po ciemnych włosach po czym jeszcze raz go pocałował. – Zawsze będę cię kochał. Zawsze. Do końca.
Dni mijały, a Jiseok
rozpoczął pakowanie torby na wyjazd do szpitala. Uśmiechnął się gdy spojrzał,
że jego młodszy braciszek oddał mu nawet swoją ulubioną piżamę z popularnym
kotkiem na koszulce, która właśnie spoczywała na dnie torby. Nie do końca
zrozumiał intencji, bo akurat piżam miał bardzo dużo i starczy mu na cały pobyt(a
zresztą był ciekaw jak będzie wyglądać w niej paradując po szpitalnym
korytarzu), ale zrobiło mi się miło na sercu, szczególnie po sytuacji sprzed
paru dni. Usłyszał zgrzyt w zamku drzwi wejściowych, a po chwili do mieszkania
wszedł Jiho z pokaźną torbą z logo popularnej drogerii.
-O! Już wstałeś? Byłem w sklepie, kupić ci jeszcze parę drobiazgów, bo widziałem, że się kończą – za ten uśmiech można by było zabić, pomyślał Jiseok patrząc na brata. Wziął od niego torbę, która okazała się dosyć ciężka i zabrał się za przeglądanie zawartości.
-Pamiętał o wszystkim – uśmiechnął się w duchu Taewoon. – Może nie będzie tak źle? Trochę nierozgarnięty, ale da sobie radę.
-O! Już wstałeś? Byłem w sklepie, kupić ci jeszcze parę drobiazgów, bo widziałem, że się kończą – za ten uśmiech można by było zabić, pomyślał Jiseok patrząc na brata. Wziął od niego torbę, która okazała się dosyć ciężka i zabrał się za przeglądanie zawartości.
-Pamiętał o wszystkim – uśmiechnął się w duchu Taewoon. – Może nie będzie tak źle? Trochę nierozgarnięty, ale da sobie radę.
Jego uwagę przykuło
małe, niepozorne pudełko leżące wśród kosmetyków i zdecydowanie nie pasowało do
reszty zakupów. Było obite ciemnogranatową tkaniną i przewiązane
półprzeźroczystą brązową wstążeczką, która na górze była związania w kokardkę.
-Jiho! Chyba o czymś zapomniałeś.
- O czym? Nie wydaje mi… - przerwał, widząc jak brat trzyma w dłoni malutki przedmiot. Zabrał go szybko od niego i schował za plecami jak dziecko, które chce właśnie schować dowody na to, że właśnie stłukło ulubioną porcelanową figurkę mamy. –Aaaaa. To nic takiego!
-Chyba jednak tak – Taewoon uśmiechnął się złowieszczo i ruszył w stronę brata. –Czemu to chowasz? Co to jest? – próbował sięgnąć za plecy młodszego, żeby zdobyć przedmiot, ale ten zwinnie umykał przed nim.
-Później! – krzyknął Jiho zanim zamknął się w łazience na klucz. Jak za starych czasów, nic się nie zmieniło. Jiseok wzruszył tylko ramionami i wrócił do swojego poprzedniego zajęcia. Dość szybko się z tym uporał i zajął się tym razem przygotowaniem posiłku – obiecał to bratu, mimo, że zdolności kulinarnych nie posiada za wielkich. Po kilku kwadransach z uznaniem spojrzał na dwa talerze z ryżem, sosem i kurczakiem.
-Nie jest najgorzej! – pochwalił sam siebie.
-Ładnie pachnie, co to? – Jiho spojrzał znad ramienia Jiseoka. – Ekhm… Może i ładnie pachnie, ale mogłeś to ładniej podać!
-Ale marudzisz… Siadaj, bo wystygnie zaraz - popchnął go lekko w stronę stołu.
-Jiho! Chyba o czymś zapomniałeś.
- O czym? Nie wydaje mi… - przerwał, widząc jak brat trzyma w dłoni malutki przedmiot. Zabrał go szybko od niego i schował za plecami jak dziecko, które chce właśnie schować dowody na to, że właśnie stłukło ulubioną porcelanową figurkę mamy. –Aaaaa. To nic takiego!
-Chyba jednak tak – Taewoon uśmiechnął się złowieszczo i ruszył w stronę brata. –Czemu to chowasz? Co to jest? – próbował sięgnąć za plecy młodszego, żeby zdobyć przedmiot, ale ten zwinnie umykał przed nim.
-Później! – krzyknął Jiho zanim zamknął się w łazience na klucz. Jak za starych czasów, nic się nie zmieniło. Jiseok wzruszył tylko ramionami i wrócił do swojego poprzedniego zajęcia. Dość szybko się z tym uporał i zajął się tym razem przygotowaniem posiłku – obiecał to bratu, mimo, że zdolności kulinarnych nie posiada za wielkich. Po kilku kwadransach z uznaniem spojrzał na dwa talerze z ryżem, sosem i kurczakiem.
-Nie jest najgorzej! – pochwalił sam siebie.
-Ładnie pachnie, co to? – Jiho spojrzał znad ramienia Jiseoka. – Ekhm… Może i ładnie pachnie, ale mogłeś to ładniej podać!
-Ale marudzisz… Siadaj, bo wystygnie zaraz - popchnął go lekko w stronę stołu.
Kiedy tylko skończyli
posiłek, Taewoon zauważył, że brat jest niespokojny i nerwowo co chwilę sięga
do kieszeni spodni, sprawdzając czy przypadkiem to co tam ukrywa nie zniknęło w
jakiś magiczny sposób.
-Haaaaalo Jihooo, tu zieeeemiaa! Co tak się denerwujesz? – zamachał ręką przed nosem młodszego wprowadzając go w konsternację.
-N-nic… Znaczy… - delikatnie poprawił się na krześle i wziął głęboki oddech. – Mam coś dla ciebie.
-To się domyśliłem już rano, jakieś szczegóły?
-No bo… Ty spędzisz w szpitalu trochę czasu, prawda? – zaczął wyciągać pudełeczko z kieszeni i położył tuż przed bratem. – Chciałbym, żebyś miał coś ode mnie przy sobie.
-Haaaaalo Jihooo, tu zieeeemiaa! Co tak się denerwujesz? – zamachał ręką przed nosem młodszego wprowadzając go w konsternację.
-N-nic… Znaczy… - delikatnie poprawił się na krześle i wziął głęboki oddech. – Mam coś dla ciebie.
-To się domyśliłem już rano, jakieś szczegóły?
-No bo… Ty spędzisz w szpitalu trochę czasu, prawda? – zaczął wyciągać pudełeczko z kieszeni i położył tuż przed bratem. – Chciałbym, żebyś miał coś ode mnie przy sobie.
Jiseok delikatnie odwiązał kokardkę i otworzył
pudełko. Jego oczom ukazały się dwie srebrne obrączki, które błyszczały na
aksamitnym materiale. Dotknął opuszkiem palca jedną z nich delikatnie gładząc
jakby najdroższy skarb. Nie wiedział co powiedzieć.
-Nie podobają ci się? – zapytał ostrożnie młodszy przyglądając się bratu.
-Nie. Ja... Ja nie wiem co mam powiedzieć… - powstrzymywał łzy wzruszenia, które zbierały mu się w kącikach oczu.
-Może najlepiej „dziękuję”? – tak. Miał rację. Za ten uśmiech niewątpliwie da się zabić.
-Nie podobają ci się? – zapytał ostrożnie młodszy przyglądając się bratu.
-Nie. Ja... Ja nie wiem co mam powiedzieć… - powstrzymywał łzy wzruszenia, które zbierały mu się w kącikach oczu.
-Może najlepiej „dziękuję”? – tak. Miał rację. Za ten uśmiech niewątpliwie da się zabić.
Jezus maria.
OdpowiedzUsuńKochanie, jesteś teraz moim Autorem no.1.
Poryczałam się przy scenie z rocznicą. No po prostu cud, miód i orzeszki.
Kocham ostatni moment, strasznie mnie to rozczuliło. Liv chce więcej~~
Liv dostanie więcej jak Miyamoto napisze i dostanie więcej komentarzy/stałych czytelników ;D
Usuń