sobota, 8 września 2012

Wiadomości

Tak! Jeszcze żyję! Moja nieobecność była spowodowana natłokiem pracy i brakiem siły na jakiekolwiek twórcze myślenie, jednak już za parę dni kolejne premiery!

Około 17 września ukaże się najnowsza część "Shadowa..."
Następnie planuję napisanie one shotów z serii "Kuroko no Basuke" ;) - w komentarzu można pisać propozycje paringów - postaram się je zrealizować.
Rusza także projekt "Na życzenie" - przyjmuję zamówienia, ale z zastrzeżeniem, że nie wszystko oglądałam. Z związku z czym jeśli jakiś tytuł anime/mangi jest mi obcy, nie martwcie się! Spróbuję to nadrobić i wtedy zamówienie będzie spełnione.

I chyba ostatnia, a zarazem najważniejsza wiadomość - prosiłabym o konstruktywną krytykę. Możecie do mnie pisać poprzez komentarze pod postami, maila bądź gg.

Do zobaczenia 17 września!

środa, 30 maja 2012

Shadow in my heart cz. 2


Mijał tydzień za tygodniem a życie szkolne toczyło się swoim tempem. Nic nadzwyczajnego nie wydarzyło się w życiu Minoru od jego przygody z Takujim. Jedyną odmianą był fakt, że coraz częściej przyłapywał się na tym, że myśli o DJu i chciałby się z nim jeszcze raz zobaczyć. Brakowało mu jednak odwagi, aby znowu pójść do klubu, mimo, że zrobił sobie rozpiskę kiedy Takuji daje koncerty. Yuji także nie wspominał o feralnym wieczorze. Zresztą nie wiedział wszystkiego, bo Minoru nie powiedział nikomu co tak naprawdę działo się gdy tylko jego kumpel pojechł do domu. Jego mama także nie drążyła tematu i była przekonana, że jej syn spał u Yujiego a na imprezie bawił się znakomicie.
Minoru po powrocie ze szkoły postanowił zrobić nową listę koncertów Takujiego, nadal wierząc, że któregoś dnia odważy się pójść tam jeszcze raz. Wszedł na stronę internetową klubu i zamarł. Wielka informacja na początku strony głosiła o tym, że wszystkie koncerty Takujiego Kyubei’a w tym miesiącu zostają odwołane.
-Co ty z sobą zrobiłeś?- zapytał Sachi wchodząc do mieszkania brata. Takuji wyglądał tragicznie. Blady z cieniami pod oczami, nieogolony i sterczącymi na wszystkie strony włosami.
-Dzięki za miłe powitanie- mruknął.
Kiedy Sachi wszedł do mieszkania jego oczom ukazał się widok równie tragiczny co przed chwilą. Bałagan panował już od wejścia i wszędzie walały się ubrania, książki i różne drobiazgi. Tylko jedno miejsce w mieszkaniu było stosunkowo czyste. W sypialni koło łóżka stał wielki stelaż z płótnem, na którym namalowany był młody chłopak o pięknych piwnych oczach.
-Kto to?- zapytał.
-Nikt.
-Jeśli byłby nikim to byś go nie namalował, prawda? – tak samo jak Takuji, Sachi potrafił być denerwujący.
-Wal się, człowieku- burknął Takuji robiąc znudzoną minę.
-Twój chłopak? Wytrzymałeś z nim więcej niż jedną noc? – w tonie głosu można było usłyszeć dużą dawkę ironii.
-Wypieprzaj stąd dupku! – DJ nie wytrzymał.
Stali naprzeciw siebie, mierząc się wzrokiem. Zapewne każdy z nich w myślach przeklinał drugiego od najgorszych i życzył mu jak najdłuższej i bolesnej śmierci. Nagle Sachi wybuchnął śmiechem i usiadł na łóżku.
-Wiesz co? Wiedziałem, że ten moment kiedyś przyjdzie, że po prostu się złamiesz i zakochasz- spojrzał na brata z lekkim uśmiechem na twarzy. – Tylko proszę cię, żebyś przez tą swoją miłość nadal nie zawalał szkoły i pracy. Nie stać mnie, żeby w pełni cię utrzymywać.
-To nie musisz. Sam sobie poradzę – Takuji zdawał się być nieugięty i za nic nie chciał się przyznać do swoich porażek.
-No cóż. Zostawiam kasę na czynsz w tym miesiącu i parę grosza, żebyś z głodu nie umarł – wychodząc, zatrzymał się koło Takujiego i położył mu rękę na ramieniu.- Jak chcesz się zwierzyć do wal do mnie.
Sachi wyszedł z mieszkania pozostawiając Takujiego znowu samego. Radio w tle nadawało znowu jakąś smętną piosenkę o nieszczęśliwej miłości, wprawiając chłopaka w melancholijny nastrój.

Minoru przeszukał wszystkie znane mu strony i fora internetowe w poszukiwaniu choćby najmniejszej wzmianki o przyczynie nieobecności Takujiego w klubie. Był cały roztrzęsiony na myśl, że coś mogło się stać. Po chwili uświadomił sobie, że martwi się o faceta, którego wcale nie zna… Jednak nie mógł się skupić na niczym co robił i co chwila musiał brać się za jakieś inne zajęcie, które zresztą zaraz porzucał. W głowie zaświtał mu pomysł, lecz bardzo ryzykowny.
-Dziś jest piątek. Idealnie – mruknął do siebie spoglądając na kalendarz.
Zebrał kilka drobiazgów do torby i ruszył w stronę drzwi. Biegł przez korytarz i z pośpiechu na schodach wywrócił się, boleśnie upadając na samym dole.
-Szlag…- jęknął, masując sobie obolały pośladek i lewe udo.
-Gdzieś wychodzisz? – mama wyjrzała z kuchni, a w ręku trzymała ociekający z wody talerz i ściereczkę.
-Mogę dziś spać u kolegi? – zapytał Minoru podnosząc się z ziemi.
-Oczywiście tylko bądź grzeczny – uśmiechnęła się w stronę syna i wróciła do kuchni.
Drogę do domu Takujiego Minoru pamiętał jak przez mgłę. Wreszcie dotarł do osiedla, które parę tygodni temu opuszczał w pośpiechu taksówką. Znajdowało się tu dwanaście jednakowych domków, co stanowiło niemałe utrudnienie w poszukiwaniach. Na dodatek Minoru z szoku jaki przeżył, nie mógł sobie przypomnieć jakichkolwiek szczegółów, które pomogłyby mu odnaleźć mieszkanie Takujiego. Zaczął chodzić od domu do domu i sprawdzał nazwiska na każdych drzwiach. Miał szczęście. Już po dziesięciu minutach stanął przed drzwiami z napisem „T. Kyubei”. Minoru czuł strach przed zapukaniem w śnieżnobiałe drzwi, ale druga ręka jakby sama podnosiła się do góry.
W mieszkaniu było bardzo cicho, tylko zegarek na półce wydawał głuchy dźwięk, odliczając sekundy. Pośród tej monotonii, rozległo się cichutki pukanie do drzwi. Takuji, który leżał na kanapie, odwrócił głowę w ich stronę i nasłuchiwał. Ponownie ktoś zastukał, jeszcze ciszej, jakby bał się, że ktoś oskarży go o zakłócanie spokoju. Chłopak niechętnie wstał i podszedł do drzwi wejściowych. Otworzył je i ujrzał znowu tą cudowną twarzyczkę, którą z lubością malował wiele godzin w swoim pokoju. Przez moment nie mógł oderwać wzroku od chłopca, który także wpatrywał się w niego z przestraszoną miną.  Ciało Minoru przeszedł dreszcz a na twarzy czuł rumieńce.
-Co tu robisz? – zapytał Takuji z lekkim zdziwieniem w głosie.
-Bo ja… - zaczął Minoru. – Chciałem się dowiedzieć… czy wszystko z tobą dobrze i w ogóle… - tu przerwał spuszczając głowę w dół.
-Po co? – DJ zmierzył go wzrokiem i założył ręce na piersiach.
Miyamoto poczuł, że nogi ma jak z waty a rumieniec robi się coraz bardziej wyraźny. Nie wiedział co ma zrobić, ani tym bardziej powiedzieć, więc odwrócił się i chciał jak najszybciej stąd zniknąć. Nagle poczuł uścisk na nadgarstku, który nie pozwalał mu się ruszyć ani kroku dalej.
-Nie odpowiedziałeś mi na pytanie – usłyszał za sobą. Nastąpiła chwila ciszy, wydająca się wiecznością.
-Nie wiem…- szepnął Minoru. Takuji puścił rękę chłopca, ale za to objął go od tyłu. DJ upajał się słodkim zapachem skóry chłopaka, który wprawiał w obłęd jego umysł. Nie wytrzymał. Wziął na ręce Minoru i zaniósł do swojej sypialni.
-Boję się…- szeptał Minoru, mając w oczach łzy. Uścisnął mocniej się szyi DJa i próbował nawiązać z nim kontakt wzrokowy.  Jednak nie osiągnął swojego celu. Ręce Takujiego wędrowały po ciele kochanka, powoli zdejmując z niego ubrania. Z wielką przyjemnością rozpinał guzik za guzikiem jego koszuli, dzięki czemu mógł nacieszyć się widokiem nagiej skóry chłopca. Minoru zaczął cały drżeć, więc DJ przestał go rozbierać. Pogłaskał jego brązowe włosy i delikatnie musnął usta.
-Nie bój się – i znów złożył na jego wargach pocałunek, ale tym razem dłuższy. Minoru rozluźnił mięśnie, dając się ponieść przyjemności. Takuji całował teraz delikatnie jego klatkę piersiową, schodząc powoli coraz niżej i niżej aż trafił na przeszkodę w postaci spodni. Szybko się z nimi uporał i odrzucił na bok.
-Chcesz tego?
-Tak…- szepnął Minoru i ścisnął mocno w rękach pościel, czekając na ruch Takujiego. DJ spojrzał na niewinną i przestraszoną minę chłopca. Miał głowę lekko odchyloną w prawo i przygryzione wargi. Usiadł po turecku naprzeciw niego i odchylił się do tyłu, jednocześnie podpierając się rękoma.
-Jesteś za bardzo spięty Mały.
Minoru otworzył oczy i z niedowierzaniem spojrzał na Takujiego. Powoli podniósł się i usiadł na poduszce a jego wzrok błądził po podłodze. Takuji usiadł koło niego, objął ramieniem i delikatnie pocałował w czoło. Sam nie wiedział dlaczego przestał, choć miał świadomość, że taka okazja może się nie powtórzyć. Westchnął cicho i znów upajał się słodkim zapachem Minoru.
Powietrze w mieszkaniu Takujiego wypełniał zapach świeżo parzonej kawy i smażonej jajecznicy. Minoru powoli otworzył oczy i przeciągnął leniwie. Leżał jeszcze przez chwilę w pustym łóżku myśląc o wczorajszym wieczorze. Czuł ulgę, że jednak do niczego nie doszło, ponieważ w głębi serca wiedział, że jeszcze to nie czas na miłość cielesną, a na pewno bał się robienia tego z innym chłopakiem. Próbował poukładać sobie w myślach co tak naprawdę czuje i sądzi o Takujim. Czy to było tylko dziwne zauroczenie? Może sobie coś ubzdurał? Im bardziej chciał odpowiedzieć na chociaż jedno pytanie, tym więcej ich się pojawiało. Zamyślenie przerwał mu sam bohater rozmyślań.
-Chodź, śniadanie – rzucił krótko i wrócił do kuchni. Minoru wstał i zarzucił na siebie najbliżej leżącą koszulkę. Gdy wszedł do kuchni, wszystko już leżało przygotowane na stole.
-Pijesz kawę? – zapytał Takuji.
-T-tak… - Minoru niepewnie usiadł przy stole.
-Nie bój się, trucizny nie ma – powiedział Takuji z uśmiechem na twarzy. Był to jeden z jego naprawdę szczerych uśmiechów, których rzadko używał. Zawsze przed każdym musiał grać jakąś określoną rolę, a przy Minoru czuł zupełną swobodę. Cieszyło go to. Po wielu latach cierpienia mógł zaznać choć chwilę ulgi.
Brązowowłosy z minuty na minutę coraz bardziej się rozluźniał, a śniadanie z Takujim to była czysta przyjemność. Było mu lepiej niż przy posiłkach z rodzicami, którzy ciągle zaganiani nie mieli czasu nawet przy jedzeniu spytać syna jak mu minął dzień. Jego ojciec Shoji był  biznesmenem, ale Minoru nie wiedział co dokładnie robi. Natomiast matka Rika siedziała całymi dniami w domu, sprzątając i gotując. Nie musiała pracować, ponieważ ojciec zarabiał wystarczająco dużo by z powodzeniem utrzymywać rodzinę na wysokim poziomie życia. Jeśliby spytać kogoś z zewnątrz czy Minoru czegoś może brakować, z pewnością odpowiedziałby, że nie. Jednak było coś, czego Minoru od wielu lat tak bardzo pragnął, a nie mógł tego dostać. Tym czymś była miłość. Ta prawdziwa, rodzicielska. Mimo, że dostał zawsze to co chciał, bez względu na cenę na metce, nie miał szczęśliwego dzieciństwa.
Ich poranną rozmowę przerwało pukanie do drzwi. Takuji leniwie wstał i nie zdołał ich do końca otworzyć, a  już w przedpokoju stał Sachi.
-Nie uwierzysz! – mówił szybko i z przejęciem. – To przełom!
-Uspokój się – odpowiedział z obojętnością jego brat i zamknął drzwi. – Mów powoli i spokojnie co się stało.
-Wiem kto zabił rodziców! – Sachi nie potrafił się uspokoić. – Znasz tego faceta Miyamoto? Ten… O! Shoji od lewych przetargów. To on z ręki szefa mafii zlecił zabójstwo, bo nasz ojciec miał na niego haka, że dawał łapówki! Prokurator mu nie pasował to go zabili. Rozumiesz? Wreszcie są dowody!
W kuchni Minoru siedział jak kamień. Próbował odtworzyć to co właśnie usłyszał. Analizował po kolei każde słowo. Czuł jak krew odpływa mu z każdej części ciała i ogarnia go lodowaty chłód. Drżącą ręką podparł się stołu i wstał. Chciał ruszyć w kierunku przedpokoju, ale nogi odmawiały mu posłuszeństwa. Przed oczami zrobiło mu się ciemno i powoli osunął się na ziemię.

Takuji usłyszał z kuchni głuche uderzenie. Natychmiast pobiegł w kierunku skąd pochodził odgłos. Zobaczył Minoru leżącego na posadzce i od razu rzucił się ku niemu.
-Minoru! Co ci jest? Mów coś! – rozpaczliwie potrząsał chłopakiem czekając na jakąkolwiek reakcję. Wziął go na ręce i zaniósł do sypialni mijając po drodze zaskoczonego Sachiego. Gdy tylko ułożył chłopaka na łóżku, otworzył na oścież okna. Minoru wracały powoli siły i świadomość, ale za żadną cenę nie chciał otworzyć oczu. Nie po tym co usłyszał. Jeśli to prawda to los nieźle z niego zadrwił. Nie potrafił po prostu spojrzeć w oczy Takujiemu i jego bratu. Mimowolnie po policzkach zaczęły ściekać mu łzy. Przybrał pozycję embrionalną i tylko wtedy czuł się bezpieczniej.
-Boli cię coś? Minoru…- Takuji położył rękę na głowie chłopca i delikatnie pogłaskał. – Już dobrze. Spójrz na mnie.
-Nie! – wrzasnął rozpaczliwie Minoru. – Zostaw mnie!
Ten krzyk zszokował obu braci. Posłusznie obydwoje opuścili pokój. Gdy tylko chłopak miał pewność, że jest sam, otworzył oczy i usiadł na łóżku. Spojrzał na swoje odbicie w lustrze naprzeciwko łóżka. Powiedzieć, że wyglądał tragicznie byłoby mocnym niedopowiedzeniem.
-Mój ojciec… Mafia… Morderca…- szeptał powoli. Wstał i pozbierał wszystkie swoje rzeczy do plecaka. Ubrał się w swoje ciuchy i po cichu wyszedł na korytarz. Słyszał dobiegające z kuchni krzyki kłótni, więc wykorzystał okazję i wymknął się z mieszkania.
Minoru biegł, nie wiedział gdzie i po co, ale byle jak najdalej od tej cholernej rzeczywistości. Nienawidził siebie za to kim są jego rodzice i za to co zrobił jego ojciec. Nienawidził siebie, bo musi żyć z tą prawdą, której nigdy nie chciał usłyszeć. Dobiegł do mostu nad najbliższą rzeką i znalazł sobie pod nim idealne miejsce do schronienia przed deszczem, który lada moment mógł spaść. Kucnął, objął kolana i schował głowę w ramionach. Deszcz zaczął kropić, a już po chwili zamienił się w prawdziwą ulewę.
-Idealne na mój nastrój…- uśmiechnął się przez łzy Minoru. Przesiedział tak kilka dobrych godzin póki deszcz nie przestał padać. Spojrzał na telefon. Były tam dosłownie setki nieodebranych połączeń od rodziców i wiadomości o jednej treści : „Gdzie jesteś? Co się dzieje? Zadzwoń!” . Wiedział, że Takuji też się pewnie martwi, ale nie miał jego numeru, żeby napisać mu choćby lakoniczne „Przepraszam, nie martw się o mnie”. Czuł, że był to mu winien.
Takuji od wielu godzin przeczesywał miasto bardzo dokładnie w poszukiwaniu Minoru. Nie wziął nawet parasolki z domu i cały czas był w podkoszulce oraz dżinsach. Gardło miał zdarte od krzyczenia, a nogi ze zmęczenia odmawiały posłuszeństwa. Jednak twardo biegł dalej. Jednak po chwili wyczerpany usiadł na najbliższej ławce w parku i odchylił głowę do tyłu pozwalając kroplom deszczu uderzać o swoją twarz. Czuł się taki bezradny jak wtedy, gdy na pogrzebie rodziców, mimo łez i krzyku, żeby już się nie wygłupiali i wreszcie wstali nic się nie takiego nie stało. Miał wtedy sześć lat i żył jeszcze swoją dziecięcą naiwnością, że nie ma na świecie zła i cierpienia. A takie rzeczy to tylko w bajkach pokazują, żeby było ciekawiej. Nie zastanawiał się czemu Minoru uciekł, to nie miało teraz większego znaczenia. Jedyne co chciał wiedzieć, to gdzie jest chłopak i czy jest z nim wszystko dobrze. Nic więcej nie potrzebował do szczęścia w tej chwili. Wieczorem wrócił zrezygnowany do mieszkania i zobaczył, że w kuchni od czasu śniadania nic się nie zmieniło. To ukłuło w serce jeszcze bardziej. Tak jak rano usiadł przy stole, złapał w rękę kubek z zimną już kawą i szepnął najciszej jak tylko mógł niby do Minoru :
-Chodź już bo śniadanie wystygnie…
Na dworze robiło się coraz zimniej, a Minoru nie miał niczego cieplejszego niż bluzę z kapturem. Zaczął cały drżeć. Nie wiedział co bardziej go wprawiało w drżenie. Głód, zmęczenie, zimna noc czy może bolesna prawda? Zaczął powoli tracić przytomność gdy nagle usłyszał w oddali:
-Ktoś jest pod mostem!
A chwilę potem kilka osób było wokół niego okrywając go jakimś kocem. Więcej nic nie pamiętał, bo właśnie stracił świadomość. 

wtorek, 29 maja 2012

[ONESHOT] "Nocna Tajemnica" - Durarara


Podczas lektury polecam słuchanie piosenki „Here withou you” zespołu 3 doors down. Miłej lektury!

      Ikebukuro bez Izayi? Dla jednych to wybawienie od złośliwego informatora, a dla drugich – brak cząstki, bez której ta dzielnica nie ma swojego pięknego uroku.  A jednak to było rzeczywistością. Izaya bez uprzedzenia opuścił Ikebukuro ponad dwa tygodnie temu, nie zostawiając najmniejszej informacji gdzie mógłby się teraz znajdować. Dla Shizuo były to najspokojniejsze dwa tygodnie życia i nawet rzucanie automatami w dłużników nie było już tak pasjonujące jak dotychczas. Czuł, że czegoś mu brakuje. Po robocie potrafił błąkać się godzinami po ulicach, co dziwne, nic nie demolując po drodze. Po prostu szedł z głową gdzieś w chmurach.
-Co jest? – cała ta sytuacja zaczęła irytować Shizuo. Ze złości kopnął najbliżej stojący śmietnik, który wzbił się wysoko ponad ziemię i upadł trzydzieści metrów dalej. Po chwilowej uldze wywołanej odreagowaniu złości na śmietniku, niemiłe uczucie powróciło do blondyna. Westchnął ciężko i dalej ruszył przed siebie. Kiedy dotarł do parku, usiadł na najbliższej ławce i odpalił papierosa. Raz za razem zaciągał się nim, po czym wypuszczał powoli dym, patrząc jak rozpływa się w powietrzu. Dwóch chłopaków przeszło obok Shizuo żywo o czymś rozmawiając.
-Słyszałeś? Podobno ktoś zabił Izayę a ta niby ucieczka to tylko przykrywka! – powiedział jeden z nich.
-To niemożliwe. Izaya nie dałby się tak łatwo – zamilkli oboje, gdy tylko zauważyli, że obok nich siedzi blondyn. Przyspieszyli kroku, ale Shizuo był szybszy, złapał ich oboje za kołnierze i cisnął w bliżej nieokreślonym kierunku.
-Choleeera! – wrzasnął, odwrócił się i zaczął demolować wszystkie ławki wokół niego. Nagle poczuł czyjąś rękę na ramieniu. Odstawił ławkę, którą właśnie trzymał nad głową na swoje miejsce i obrócił się. Teraz przed nim stała Celty z napisaną na telefonie wiadomością.
-„Co się stało?”
Shizuo odwrócił głowę w bok i włożył ręce do kieszeni.
-Nic – burknął.
-„Martwisz się Izayą?”
-Tym dupkiem?! Chyba żartujesz.
-„Widziałam twoją reakcję na rozmowę tych dwóch”- Celty zaczęła pisać dalszą część wiadomości. –„Pewnie nic mu nie jest, nie przejmuj się”.
Blondyn prychnął i ruszył dalej. Gdy wrócił do swojego mieszkania, nawet nie ściągając butów rzucił się na łóżko i leżał tak przez pół godziny, po czym zasnął. Przez sen czuł jak ktoś delikatnie wtula się w niego, obejmując go w pasie, a na dodatek ta osoba miała cudowny zapach skóry, powodując u Shizuo przyjemne motyle w brzuchu. Obudził się o jedenastej, gdy został brutalnie zepchnięty z łóżka przez swojego przełożonego z pracy.
-Wstawaj i do roboty – powiedział i usiadł w kuchni czekając aż Shizuo się choć trochę ogarnie. Blondyn wstał z podłogi wyraźnie niezadowolony, przebrał wczorajsze ubranie i był gotowy do pracy. Wciąż czuł wokół siebie ten przyjemny zapach, który nie opuszczał go przez całą noc i pragnął zostać, żeby móc upajać się nim dalej. Przez cały dzień blondyn miał głowę zajętą myśleniem o tajemniczym nocnym gościu przez co był bardziej pobłażliwy dla dłużników. Chciał jak najszybciej wrócić do rozwiązywania tej zagadki. Jednak przez następne dni żadne rozwiązanie nie przychodziło mu do głowy, a gość był u niego co noc. Pewnej nocy było jednak inaczej. Nikt nie odwiedził wtedy Shizuo, a on sam zbudził się w środku nocy zalany potem. Czuł niepokój i zachłannie szukał rękami tej osoby, której mu było tej nocy brak.  Usiadł na łóżku i rozejrzał się dookoła. Księżyc w pełni oświetlał wnętrze pokoju blondyna, więc Shizuo z łatwością zauważył, że na podłodze leży coś, czego na pewno wczorajszego wieczoru tam nie zostawił. Koło jego łóżka leżał czarny sweter, który nie należał do blondyna . Chwilę potem tuż za plecami poczuł delikatny zapach, którego tak pożądał. Poczuł jak ktoś go obejmuje w pasie, a  głowę delikatnie opiera o kark. Tajemnicza osoba zaczęła muskać ustami linię kręgosłupa blondyna, sprawiając, że przyjemne gorąco popłynęło po całym jego ciele. Pocałunki schodziły coraz niżej aż do wysokości talii. Wtedy Shizuo nie wytrzymał i odwrócił się w stronę tajemniczego gościa. Widok był co najmniej zaskakujący. Przed nim stał Izaya z łobuzerskim wyrazem twarzy. Tak jak Shizuo był w samej bieliźnie. Czarnowłosy nagle stanął na palcach i pocałował Shizuo w usta i wrócił na dawne miejsce. Blondyn chyba nadal nie wierzył w to co się dzieje.
-Przecież to niemożliwe- myślał gorączkowo. Nie mógł sobie tego poukładać. Jak to możliwe, żeby to Izaya był tym, który co noc go odwiedzał?
-Słodką masz minę, Shizu-chan! – uśmiechnął się Izaya.
Shizuo zamrugał parę razy i uświadomił sobie, że jednak to wszystko dzieje się naprawdę. Pchnął Izayę, który poleciał do tyłu prosto na łóżko i usiadł na nim okrakiem.
-To ty tu przyłaziłeś? – warknął Shizuo.
-Tak – odpowiedział lakonicznie czarnowłosy. W tym momencie blondyn zrobił coś, czego Izaya się nie spodziewał. Shizuo zaczął namiętnie całować chłopaka, a jego ręce pieściły ciało Izayi. Nagle blondyn przestał i obydwoje usiedli na łóżku naprzeciw siebie.
-Co ja robie?!- skarcił siebie w myślach Shizuo.
Nagle Izaya znalazł się tuż obok Shizuo i położył głowę na jego ramieniu.
-Kocham cię… - szepnął.
Shizuo tylko westchnął i objął ramieniem Izayę.
-Chyba ja ciebie też – powiedział blondyn.
-Nie lubię cię za to „chyba”! – roześmiał się czarnowłosy i pocałował Shizuo w policzek.
      Od tej pory Ikebukuro prawie wróciło do normalności. Prawie, bo dla Shizuo i Izayi już nic nie będzie takie jak kiedyś.

poniedziałek, 28 maja 2012

Shadow in my heart cz.1


 Dzień na uczelni zaczął się tak jak zawsze. Studenci tłoczyli się przed salą wykładową rozmawiając między sobą o wrażeniach dnia wczorajszego i czekając na prowadzącego. Tylko jeden chłopak stał na uboczu i opierając się o parapet spoglądał na podłogę, jakby znajdowało się tam coś nadzwyczaj interesującego. Ubrany był w ciemne dżinsy i  powycieraną jasnobrązową bluzę kupioną w jakimś lumpeksie, więc wcale nie wyglądał na DJ’a z najmodniejszego tokijskiego klubu.
-Jak się masz Takuji?- zamyślenie chłopaka przerwała blond włosa dziewczyna i oparła się obok niego o parapet. Miała na sobie kontrastującą z jej jasną cerą czarną sukienkę i biały sweterek – Co robisz jutro wieczorem?
-Idę do pracy – odpowiedział i powrócił do swojego poprzedniego zajęcia.
-Pomyślałam, że możemy się znowu spotkać…
-Zapomnij. Jedna noc powinna ci wystarczyć – Takuji widząc tłum wchodzący do sali podążył za nimi zostawiając dziewczynę samą przy parapecie.

               Po zajęciach Takuji szybko spakował swoje notatki i wyszedł z sali, jednak jego plan ucieczki przed natrętną dziewczyną się nie powiódł. Czekała na niego przy wyjściu i w pierwszej chwili Takuji pomyślał, że wygląda nawet uroczo z miną osoby odrzuconej, ale czuł dziką satysfakcję. Sam nie wiedział czemu tak traktuje ludzi. Uwielbiał bawić się nimi, wykorzystywać do własnych celów a potem porzucać jak zabawkę, która się już po prostu znudziła. Minął ją a na odchodne rzucił przez ramię:
-Odwal się ode mnie, Hisako.
Dziewczyna stała oniemiała i z trudem powstrzymywała łzy. Na twarzy Takujiego pojawił się uśmiech zwycięzcy.
              Mieszkanie w którym mieszkał Takuji było ubogie bez żadnego specjalnego umeblowania, jednak ściany były szczelnie pokryte najróżniejszymi rysunkami i szkicami. Trzeba było przyznać, że były naprawdę dobre. Rysował je od kiedy rozpoczął studia a ta zdolność bardzo mu pomagała na kierunku architektury w szczególności na zajęciach w których trzeba było wykazać się zdolnościami plastycznymi. Pomieszczenie w którym mieszkał można było nazwać sypialnio-kuchnią, ponieważ przy jednej ścianie była kuchenka, a po drugiej stronie łóżko. Tylko łazienka była osobno. Chłopak rzucił torbę w kąt i rzucił się na łóżko, założył ręce za głowę i zaczął oglądać sufit. Wiedział, że dziś czeka go ciężka noc i musi przygotować naprawdę dobrą imprezę. Zalegał z czynszem już drugi miesiąc, nie wspominając o tym, że musi sobie kupić jakieś nowe ciuchy, bo stare dosłownie i w przenośni zaczęły się sypać. Od zawsze ciekawiło go dlaczego obie płcie tak do niego się kleją. Przecież mimo tego, że był nieziemsko przystojny, nosił ubrania, które wręcz powinny odstraszać każdego. Coś jednak tych ludzi pchało do niego.
            Zanim skończył swoje przemyślenia usłyszał dzwonek do drzwi. Niechętnie wstał ze swojego przytulnego miejsca i ruszył w kierunku źródła dźwięku. Nawet nie spojrzał przez wizjer kto jest po drugiej stronie i naprawdę miał to w swoim głębokim poważaniu, czy przyjdzie tylko sąsiadka po cukier, czy bandyta z siekierą. Gdy otworzył drzwi ujrzał swojego brata. Był to wysoki mężczyzna, ubrany w ciemny garnitur a w ręku trzymał równie ciemną aktówkę.
 -To ty…- mruknął Takuji i ostentacyjnie ziewnął.
-Przyszedłem, żeby zobaczyć jak się tobie wiedzie- oświadczył oficjalnie po czym bez zaproszenia wszedł do mieszkanka. –Widzę, że nawet masz czysto.
-W końcu trzeba zapraszać ludzi do czystego mieszkania, nie?
-Nadal zmieniasz partnerów jak rękawiczki? – Sachi spojrzał na brata i usiadł na jego łóżku nadal nie spuszczając z niego wzroku.
-A co cię to obchodzi? Jeśli nie masz jakiejś konkretnej sprawy, to możesz po prostu wyjść a jak się będziesz opierać to ci mogę pomóc wyjść, ale oknem .
Sachi westchnął, ale wstał i wyjął z aktówki dwie koperty, które położył na stole i ruszył w stronę wyjścia. Bez słowa opuścił mieszkanie po czym w pomieszczeniu nastała cisza. Takuji po chwili wyjął z jednej koperty pieniądze, które dawał mu brat co miesiąc na utrzymanie i schował w szufladzie ze skarpetkami. Druga koperta została na stole nieruszona.
              Piątkowy dzwonek o piętnastej trzydzieści w szkole oznajmiał wszystkim, że oto nadszedł oczekiwany weekend. Tłumy uczniów wybiegło radośnie przed szkołę i każdy ruszył w swoją stronę.
-Hej! Minoru, czekaj! – chłopak o jasnobrązowych włosach odwrócił się. W jego stronę biegł prawdopodobnie jego kolega, wymachując ręką. – Masz ochotę pójść na imprezę dziś wieczorem? – spytał, gdy tylko dobiegł do kolegi.
-Uhh… A jaka to ma być impreza?
-W „Casino”, zdobyłem wejściówki! – uśmiechał się radośnie.
-Nie jestem przekonany Yuji, może idź sam? – Minoru stał zakłopotany na chodniku i zaczął drapać się z tyłu głowy.
-No co ty! Idziesz i już. Przyjdę o 18, na razie!
Yuji pobiegł w stronę samochodu, w którym czekała jego matka. Chłopak wzruszył ramionami i ruszył przed siebie.
-Czemu nie? – powiedział do siebie Minoru i ruszył w stronę domu.
Wejście do klubu było naprawdę pilnie strzeżone. Bez wejściówki nie było najmniejszych szans na dostanie się do tego „lepszego świata” w którym wszystko wydawało się atrakcyjniejsze a ludzie bardziej interesujący niż na co dzień. Co piątek i sobotę była to oaza dla tokijskich VIPów i tych szczęściarzy, którzy zdobyli wejściówki.
             Minoru i Yuji grzecznie odczekali swoje w kolejce przed wejściem i bez szemrania przeszli przez dokładną kontrolę ochroniarzy na bramce. Weszli na wielką salę gdzie część osób już tańczyło na parkiecie w rytm muzyki. Chłopcy znaleźli dwa wolne miejsca przy barze i zamówili sobie colę i sącząc ją powoli, wdali się w dyskusję. Nie rozmawiali o niczym konkretnym, raczej tylko dla zabicia czasu.
            
Takuji właśnie wszedł do klubu i ruszył prosto w stronę baru. Zawsze na wstępie wypijał piwo dla rozluźnienia, rozglądał się za nową zdobyczą, z którą po imprezie najczęściej lądował w łóżku.  Traf chciał, że przystanął tuż przy Minoru i jego koledze. Chłopcy pochłonięci dyskusją nie zauważyli, że ktoś był obok nich.
-To co zwykle- powiedział do barmana  po czym obrócił się przodem w stronę parkietu i rozejrzał się w poszukiwaniu potencjalnej zdobyczy. Nie zobaczył nikogo, kto mógłby być odpowiedni na tą noc, więc odwrócił się znów do barmana. W tym momencie zobaczył Minoru. Zatrzymał na nim wzrok i z otwartą buzią mu się przyglądał. Chłopiec był naprawdę piękny, kiedy się uśmiechał do kolegi i gdy co chwila sączył colę ze szklanki. Kiedy coś mówił miał bardzo przyjemny głos, który dla Takujiego był słyszany bardzo wyraźnie mimo głośno puszczonej muzyki.
-Minoru… Ten koleś się na ciebie patrzy…- szepnął Yuji do kolegi.
Chłopak odwrócił głowę i ujrzał mężczyznę około lat dwudziestu dwóch, który z wielkim zaciekawieniem mu się przyglądał.
-Czy coś się stało? – zapytał nieśmiało nieznajomego.
-Nie, nic. Tylko wyglądasz ślicznie aniołku.
Na twarzy Minoru pojawiła się mina totalnego zaskoczenia. Nie wiedział co ma odpowiedzieć i zamrugał kilkakrotnie powiekami cały czas analizując zaistniałą sytuację.
-Co… proszę…?- wydukał w końcu z siebie.
-Chcesz dziś się w nocy zabawić? Obiecuję, że będzie ci nieziemsko przyjemnie- tu Takuji pokazał swój najsłodszy uśmiech, któremu jak dotąd nikt się nie zdołał oprzeć.  Minoru nadal patrzył na nowo poznanego mężczyznę ze zdziwieniem.
-Nieee… Raczej nie…
W tym momencie z twarzy Takujiego spłynął uśmiech a pojawiła się mina niedowierzania.
-Jak to?! Przecież to zawsze działa!- myślał gorączkowo i nadal nie mógł uwierzyć w swoją porażkę. Musiał się jednak szybko pozbierać. Wiedział, że dziś chce spędzić noc z tym chłopcem. Za wszelką cenę.

Dla Takujiego wszystko wokół niego przestało istnieć, widział tylko słodką twarz Minoru a czas jakby zwolnił i każda sekunda wydawała się wiecznością.
-Nic panu nie jest?- spytał młody Miyamoto przypatrując się mężczyźnie.
Takuji nadal był w szoku i dopiero po chwili wyrwał się z zamyślenia.
-Taaa – rzucił krótko, wstał i poszedł w stronę schodów prowadzących do stanowiska DJa.
Yuji cały czas przyglądał się sytuacji i gdy Takuji odszedł, szturchnął kolegę w ramię.
-Co to było?
-Jak to co?- odparł Minoru.
-Ten facet. Zboczeniec jakiś. Chodźmy stąd – mówił pospiesznie zbierając w  tym samym czasie swoje rzeczy. –Minoru, chodź! – pociągnął kolegę za rękaw, gdy ten zapatrzył się w Takujiego i pogrążył w myślach.
-Moja mama zaraz po nas przyjedzie – oznajmił Yuji, gdy tylko znaleźli się przed klubem.
-Wiesz co… Ja wezmę taksówkę…
-No nie wydurniaj się, będziesz płacić za przejazd skoro możesz go mieć za darmo.
-Poradzę sobie – odpowiedział szorstko Minoru. Czuł, że z przypływu emocji zaciska pięści i ma ochotę przywalić koledze chociaż zazwyczaj był pokojowo do wszystkich nastawiony. Nie wiedział także czemu chce okłamać kumpla, bo tak naprawdę pragnął zostać i dowiedzieć się czegoś więcej o tym mężczyźnie. Jego piękne niebieskie oczy miały coś tajemniczego w sobie co go przyciągnęło.
-Ale ten facet proponował mi wspólną noc. Ochyda!- bił się z myślami. Jednak ostatecznie to ciekawość wygrała i postanowił zostać. Wrócił do klubu gdy tylko Yuji odjechał ze swoją mamą i usiadł w tym samym miejscu co poprzednio a resztę imprezy spędził na przyglądaniu się tajemniczemu DJowi. Dopiero koło czwartej nad ranem sala zaczęła pustoszeć, ale Minoru pozostał na swoim miejscu ciągle czekając na mężczyznę, ale niestety zmęczenie dało mu się we znaki i przysnął, opierając głowę na ladzie przy barze. We śnie poczuł delikatny dotyk na plecach a potem ktoś niósł go na rękach, jednak zmęczenie nie pozwoliło mu nawet otworzyć oczu.
Minoru powoli otworzył oczy. Poczuł zapach róż i delikatny dotyk pościeli na ciele. Usiadł. Znajdował się w nieswoim pokoju i łóżku co wywołało u niego duże zdziwienie. Rozejrzał się wokół siebie. Pokój nie posiadał żadnych mebli oprócz łóżka i małej szafki nocnej, na której stała lampka nocna i zegarek. Ściany były jasnokremowe i poozdabiane szkicami o różnych tematach, od martwej natury po akty.
-Obudziłeś się już? – z zamyślenia wyrwał go czyjś głos. Spojrzał w kierunku drzwi i zobaczył tego tajemniczego DJa. Opierał się  o framugę ze skrzyżowanymi na piersi rękami i przyglądał chłopakowi w jego łóżku.
-Co…ja…?
-Co Ty tu robisz? – dokończył za niego Takuji.- Zasnąłeś w klubie więc zabrałem Cię do siebie.
-Szlag! – Minoru zaczął gorączkowo wygrzebywać się spod kołdry i szukać telefonu. – Mama się wścieknie!
-Nie wścieknie. Gdy spałeś napisałem do niej smsa, że śpisz u kolegi. Odpisała, że wszystko ok- mówił to z taką obojętnością, że Minoru nie wiedział czy może mu uwierzyć. Jednak po sprawdzeniu telefonu okazało się to prawdą. Usiadł ciężko na podłodze i oparł o łóżko. Nadal serce biło mu jak szalone a oddech był niespokojny.  Takuji na chwilę zniknął z pola widzenia, ale zaraz wrócił z kanapką i kubkiem herbaty.
-Trzymaj- podał Minoru śniadanie i usiadł koło niego.
-Dzięki…- szepnął zakłopotany i wziął się za jedzenie, bo jego żołądek kategorycznie domagał się posiłku. Gdy skończył, Takuji niespodziewanie wziął od niego kubek, odstawił na bok i wziął na ręce zaskoczonego Minoru i położył na łóżko.
-Co ty…- zaczął chłopak, ale nie zdążył, bo Takuji zaczął go namiętnie całować.  

Minoru odepchnął od siebie Takujiego i szybko wyślizgnął się spod niego. Wybiegł na przedpokój i rozejrzał się za najlepszą drogą ucieczki. Jednak Takuji był szybszy i złapał uciekiniera w pasie i mocno przytulił do siebie.
-Puść mnie… - wyszeptał rozpaczliwie Minoru a łzy napłynęły mu do jego piwnych oczu. Mężczyzna przytulił go jeszcze mocniej.
-Czemu nie chcesz? Przecież to dla mnie zostałeś w klubie, prawda?
-Ja… tylko… chciałem cię spytać czemu akurat mnie wybrałeś!- szept przeszedł w krzyk.- Czemu ze mną chciałeś spędzić noc?!
Ton głosu Minoru zaskoczył Takujiego, co sprawiło, że ten młody chłopak zaciekawił go jeszcze bardziej.
-Czy to ważne dlaczego?- prychnął Takuji.
-Dla mnie tak! – łzy pociekły po policzkach Minoru. – Nikt nigdy nie był mną zainteresowany, a ty mi mówisz o seksie przy pierwszym spotkaniu, nawet nie wiem jak masz na imię!
-Imię nie jest potrzebne, żeby pójść z kimś do łóżka- wredny uśmieszek pojawił się na twarzy DJa.
Słowa Takujiego bolały chłopaka coraz bardziej i nie potrafił się odnaleźć w tej sytuacji. Obcy facet przyniósł go do swojego domu a teraz się do niego dobiera.
-Takuji…- szepnął po chwili do ucha chłopaka.- A ty?
-Minoru…
Takuji rozluźnił uścisk a po chwili puścił go zupełnie i poszedł w stronę kuchni zostawiając swojego gościa samego  korytarzu. Minoru stał jak sparaliżowany i nie mógł zebrać myśli w sensowną całość. Chciał uciec, ale… No właśnie. Coś w sercu mówiło mu, że ma zostać.
-Rany… O czym ja myślę?! – zebrał się w sobie i zdecydował opuścić mieszkanie. Zauważył, że jest ubrany tylko w majtki i koszulkę, która jakby tego wszystkiego było mało, nie należała do niego. Wrócił do sypialni i rozejrzał się za swoimi ciuchami, ale ich nie mógł dostrzec.
-Tu są – usłyszał za sobą Minoru.
-Dzięki.. – wymamrotał chłopak biorąc od Takujiego swoje rzeczy, nie był nawet w stanie spojrzeć mu w oczy. – I przepraszam, że sprawiłem tobie kłopot.
Takuji nic nie odpowiedział tylko nadal wpatrywał się w chłopca. Widząc jego zakłopotanie, podszedł i bezceremonialnie objął go i pocałował w usta z wielką namiętnością.
-Jesteśmy kwita- powiedział gdy puścił zszokowanego Minoru. W ciszy można było usłyszeć szaleńcze bicie serca chłopaka.
-Przepraszam… - Minoru ruszył w stronę drzwi.
Po chwili Minoru był już na klatce schodowej. Takuji jak nigdy poczuł pustkę w sercu…
Dźwięk zamykanych drzwi był dla Takujiego niemalże przeszywający. Miał wrażenie, że ktoś rozrywa mu serce na kawałeczki. Ostatnim razem czuł się tak 16 lat temu, gdy policjant przyszedł po niego i jego brata do domu, oznajmić, że rodzice zginęli w wypadku samochodowym, a oni będą teraz mieszkać u ciotki i wujka.
Rozmowy z psychologiem, wiecznie zdenerwowany wujek i cowieczorne modlitwy, aby „Bóg zwrócił nam mamusię i tatusia”. Więcej nie pamięta z tego okresu. Być może dlatego, że rozpaczliwie próbował zapomnieć o tym bólu i tragedii? Odkąd ukończył 15 lat przestał wierzyć w Boga i uważał ludzi za swoje zabawki, które przecież i tak nie wiedzą co on czuje. I wtedy zaczęły się problemy. Mimo, że nigdy nie opuścił się w nauce, jego zachowanie pozostawiało wiele do życzenia. Każdy kto tylko spojrzał się na niego w sposób jaki Takuji uważał za nieodpowiedni, dostawał od niego niezłe lanie. Potem odkrył, że seks z dziewczynami przestaje być wystarczający i sypiał również z mężczyznami co pozostało mu do dziś.
Gdy Takuji oprzytomniał, zdał sobie sprawę, że od kilku dobrych godzin leży na kanapie w bezruchu, gapiąc się na sufit i myśli o jakimś szczeniaku, który nie powinien go w ogóle obchodzić. Nie zdążył się nawet z nim przespać i zaczął żałować, że nie wykorzystał faktu, że chłopak spał. Wstał i otworzył lodówkę i zamiast wziąć coś do jedzenia, znowu pomyślał o tym chłopaku i jego pięknych piwnych oczach i o tym jak cudownie wyglądał, kiedy się zezłościł.
-Cholera. Chyba mnie to opętało – mruknął do siebie i zamknął lodówkę. Czuł się jakby nieswojo a pustka mieszkania zaczęła go jakby otaczać i powoli przygniatać. Chodził po całym mieszkaniu szukając dla siebie miejsca, gdzie poczułby się choć trochę lepiej, ale nie dawało to żadnego skutku, więc wrócił do kuchni.
-Kurwa! – nie wytrzymał i rzucił o ziemię miseczkę, która rozbiła się na tysiące kawałeczków i rozniosła po całej kuchni. Takuji skulił się i cichutko zapłakał…

Przeprowadzka

Po wielu perypetiach z systemem na onecie, postanowiłam przenieść bloga na bardziej przyjazną płaszczyznę. Mam nadzieję, że ta zmiana wyjdzie na dobre, tymbardziej, że wstawię tu dotychczasowe notki, ale poprawione :). Dla wygody nowych czytelników, scalę po 2 notki "Shadowa..." aby było można była się pocieszyć czytaniem dłużej za jednym razem :). Tym samym oświadczam, że jestem już po maturach i aktualnie mam wakacje, co w niedalekiej przyszłości zaowocuje nową częścią mojej głównej serii.

Do usłyszenia! Wasza Miya :)