(W opowiadaniu wykorzystano cytaty z piosenek "Save you" zespołu Simple Plan oraz "Chciałbym umrzeć z miłości" Myslovitz. Zachęcam do słuchania tej drugiej - oddaje klimat tej części opowiadania :))
6 miesięcy
później
-Jakie są rokowania
doktorze? – Jiho nerwowo skubał brzeg szpitalnego fartucha dla odwiedzających,
a pod wpływem promieni słonecznych za oknem na palcu serdecznym jego lewej
dłoni błyszczała srebrna obrączka. To był pierwszy słoneczny dzień od wielu
tygodni. Tak bardzo wyczekiwany promyk słońca jak światło w długim, bezlitosnym
tunelu. W gabinecie lekarskim był już nie raz i nie dwa, znał już każdy
szczegół wystroju, a zegar na ścianie znowu irytował swoim zbyt głośnym
tykaniem - tak jakby wołał, że każda sekunda przybliża cię do śmierci kogoś
kogo kochasz. Doktor podniósł wzrok znad pliku dokumentów, który trzymał w
dłoni i przez ostatnie minuty analizował, choć Jiho wiedział co usłyszy, a to
całe przedstawienie to tylko gra na czas.
-Mówiąc szczerze to nie widzę tego za dobrze. Mimo, że wycięliśmy ognisko choroby i nie ma przerzutów, pacjent nie reaguje na chemię – lekarz patrzył na chłopaka współczującym wzrokiem. – Ale nie traćmy nadziei, zmienimy mu dawkowanie i zobaczymy reak…
-Znowu?! –Zico wstał gwałtownie uderzając pięścią w biurko. – Za każdym razem mówicie to samo! „Zmienimy leki, dawki”! I nie daje to żadnych rezultatów. Nigdy! –wybiegł z gabinetu. Miał serdecznie dość. Bezradnie oparł się o ścianę i powoli zsunął na podłogę. Po jego policzkach po raz kolejny popłynęły łzy.
-Mówiąc szczerze to nie widzę tego za dobrze. Mimo, że wycięliśmy ognisko choroby i nie ma przerzutów, pacjent nie reaguje na chemię – lekarz patrzył na chłopaka współczującym wzrokiem. – Ale nie traćmy nadziei, zmienimy mu dawkowanie i zobaczymy reak…
-Znowu?! –Zico wstał gwałtownie uderzając pięścią w biurko. – Za każdym razem mówicie to samo! „Zmienimy leki, dawki”! I nie daje to żadnych rezultatów. Nigdy! –wybiegł z gabinetu. Miał serdecznie dość. Bezradnie oparł się o ścianę i powoli zsunął na podłogę. Po jego policzkach po raz kolejny popłynęły łzy.
Jiho
Z bratem nie jest za
dobrze. Coraz bardziej się boję. Przed nim staram się jeszcze zachować pozory,
że wszystko jest ok i jak dobrze pójdzie to już niedługo wrócimy do mieszkania.
Gówno prawda. Z dnia na dzień jego stan się pogarsza i tak od 4 pieprzonych miesięcy.
Przeprosiłem chłopaków, ale nie będę w stanie występować dopóki Jiseok nie
dojdzie do siebie. Nie potrafię skupić się na czymś dłużej niż 30 sekund, a co
dopiero stać na scenie czy nagrywać coś w studio? Cieszy mnie to, że zrozumieli
oraz wspierają mnie jak mogą, a to podrzucą jakieś jedzenie, a to pomogą mi
posprzątać mieszkanie, choć i tak od kilku miesięcy praktycznie to mieszkam w
szpitalu. Całymi dniami siedzę przy nim i trzymam za rękę, chociaż tyle mogę.
Jiseok mówi, że wyglądam jak śmierć – blady, chudy i przez tą cholerną astmę
mam coraz częściej problemy z oddychaniem przez co czasami coś mi świszczy w
płucach jak mówię. Śpię na szpitalnym korytarzu lub jak sobie przypomnę to w
hoteliku obok, normalne posiłki jem tylko jak chłopaki albo mama coś przyniosą.
Wszystko mnie boli i mam ochotę się położyć i płakać, bo nic konkretnego tak
naprawdę nie mogę zrobić. To wszystko teraz jest nieważne. Chcę tylko, żeby
brat wrócił do zdrowia.
Martwił się co będzie
ze mną jeśli odejdzie – wtedy nie bardzo dopuszczałem do siebie takie myśli,
ale teraz na samo wspomnienie o takiej możliwości, ogarnia mnie przenikliwy
strach. Jak? Żyć bez niego? To niemożliwe. Załamałbym się, to pewne. Tak jakby
odebrali ci cząstkę ciebie. Bez pieprzonego znieczulenia wyrwali kawałek po
kawałku i zostawili samemu sobie, na pastwę losu jak nic nie warte ścierwo. Wykrwawiasz
się powoli, tracąc zmysły i umierasz w męczarniach tak długo jak tylko starcza
ci sił by jeszcze walczyć o każdą sekundę życia. Wczoraj kiedy tak
rozmawialiśmy, powiedział, że jak odejdzie, to chce, żebym sobie kogoś znalazł
i był szczęśliwy. Nie odezwałem się. Jak miałem mu powiedzieć, że bez niego także
umrę? Myślę, że to wcale by nie poprawiło mu humoru a tym bardziej stanu
zdrowia. Potem zasnął. Śpi całymi dniami, nieświadomy tego co się wokół niego
dzieje jakby chciał przespać ten cały koszmar i obudzić się pewnego dnia po
czym beztrosko wyjść z tego piekła. Cały czas podnoszę go na duchu i pieprzę
jakieś farmazony, w które sam powoli przestaję wierzyć, ale i na to zaczyna mi
brakować sił.
-Proszę pana… - Zico ocknął się z płytkiego snu.
Rozejrzał się nieprzytomnie wokół siebie i stwierdził, że jest nadal w
szpitalu. Spojrzał na pielęgniarkę, które obudziła go przed chwilą.
-T-tak? – przetarł zaspane oczy.
-Pan Woo chciałby się z panem teraz zobaczyć.
-Co? Która jest godzina?
-Dochodzi 4 w nocy – Jiho wstał jak porażony prądem. Taka prośba o tej godzinie nie wróżyła nic dobrego. Wiedziony złym przeczuciem wpadł do pokoju w którym leżał Taewoon i błyskawicznie znalazł się przy jego łóżku. Wpatrywał się w niego z napięciem i przerażeniem w oczach czekając na to co usłyszy. Jiseok obrócił głowę w jego stronę, a łzy na jego policzkach zmieniły kierunek spływania i teraz dotarły do jego suchych ust.
-Umieram… prawda…? – szepnął cichutko Jiseok i spojrzał głęboko w oczy młodszego. – Powiedz mi … prawdę… Cokolwiek by to nie było.
-Co ty mówisz… Przecież ci się poprawia! – skłamał i zaczął układać kwiaty w wazoniku na stole byle tylko nie patrzeć w oczy chłopakowi.
-Nie… Nie udawaj. Spójrz na mnie… - Jiseok starał się mówić wyraźnie, ale łzy przeszkadzały mu w tym. – Powiedz!
-T-tak? – przetarł zaspane oczy.
-Pan Woo chciałby się z panem teraz zobaczyć.
-Co? Która jest godzina?
-Dochodzi 4 w nocy – Jiho wstał jak porażony prądem. Taka prośba o tej godzinie nie wróżyła nic dobrego. Wiedziony złym przeczuciem wpadł do pokoju w którym leżał Taewoon i błyskawicznie znalazł się przy jego łóżku. Wpatrywał się w niego z napięciem i przerażeniem w oczach czekając na to co usłyszy. Jiseok obrócił głowę w jego stronę, a łzy na jego policzkach zmieniły kierunek spływania i teraz dotarły do jego suchych ust.
-Umieram… prawda…? – szepnął cichutko Jiseok i spojrzał głęboko w oczy młodszego. – Powiedz mi … prawdę… Cokolwiek by to nie było.
-Co ty mówisz… Przecież ci się poprawia! – skłamał i zaczął układać kwiaty w wazoniku na stole byle tylko nie patrzeć w oczy chłopakowi.
-Nie… Nie udawaj. Spójrz na mnie… - Jiseok starał się mówić wyraźnie, ale łzy przeszkadzały mu w tym. – Powiedz!
Ostatnie słowo zostało wykrzyczane przez starszego,
a na sali zapadło całkowite milczenie. Atmosfera przytłaczała chłopaków. Jeden
z uporem domagał się brutalnej prawdy, a drugi z równą zawziętością milczał
przez ten cały czas. Zico stał tyłem do łóżka, w jego ręku tkwiła uschnięta
róża, a po policzku popłynęła łza. Drżał. Za nic na świecie nie chciał tego
powiedzieć na głos tego o czym wszyscy dobrze wiedzieli. Nie potrafił. Odebrać
ostatnią nadzieję? Sobie, jemu, rodzicom? Światełko w tunelu powoli się
oddalało, z każdym kłamstwem, każdą chemią, każdą kroplówką, każdym
spojrzeniem. Traciło swój blask i
przestawało już ogrzewać serca tych, którzy tego światła wypatrywali, znikało
jak światła samochodu za zakrętem.
-Wszystko jest dobrze… - szepnął cicho i położył
się obok brata na łóżku po czym delikatnie objął w pasie. Ich policzki zetknęły
się, a łzy braci stały się teraz jakby jedną całością i cierpieniem dzielonym
na dwóch. –Wszystko… będzie…dobrze…
Sometimes I wish I could save you
And there’s so many things that I want you to know
I won’t give up till it’s over
Jiseok obudził się i
miał wrażenie, że coś jest nie tak. To takie dziwne uczucie, że coś się
zmieniło, ale nie wiesz co. Czuł jakby wyrwano mu płuco, ale jednocześnie mógł
tak spokojnie odetchnąć tak jak przed chorobą. Kręciło mu się w głowie jakby
miał za sobą naprawdę nieźle zakrapianą imprezę, a wzrok lekko zamglony, który
z chwili na chwilę powoli się wyostrzał. Usłyszał dwa rytmiczne pikania
aparatury mierzącej pracę serca, jedno po drugim w spokojnym tempie następowały
po sobie jakby grały piękną muzykę życia.
Pik… pik… pik… pik…
Spojrzał w górę, gdzie jedna z nich pokazywała
jak bije jego serce. Kolorowe paski przemieszczały się po ekranie, niezmienne i
niezakłócone niczym. Wtedy kątem oka ujrzał drugie łóżko obok siebie. Pikanie
na jego aparaturze przyspieszyło, a chłopak poczuł jak robi mu się
nieprzyjemnie chłodno. Zaledwie dwa metry dalej leżał na takim samym łóżku jak
jego leżał Jiho.
-C-co…? – wykrztusił z siebie nadal wpatrując się w śpiącą postać. Poczuł lekkie szarpnięcie na klatce piersiowej i spojrzał w miejsce bólu – czarne jak smoła szwy. Podniósł przerażony wzrok na chłopaka i ciężko opadł na poduszkę. – Ty debilu… Ty skończony idioto…
-C-co…? – wykrztusił z siebie nadal wpatrując się w śpiącą postać. Poczuł lekkie szarpnięcie na klatce piersiowej i spojrzał w miejsce bólu – czarne jak smoła szwy. Podniósł przerażony wzrok na chłopaka i ciężko opadł na poduszkę. – Ty debilu… Ty skończony idioto…
3 miesiące później
-Jiho! Zbieraj się!
Idziemy na kontrolę! – krzyknął z przedpokoju Jiseok, który siedział na progu i
męczył się z rozwiązaniem supłów, których nie chciało mu się od razu pozbyć jak
tylko się pojawiły.
-Już! – odkrzyknął mu chłopak z kuchni, a chwilę potem on sam pojawił się w drzwiach. Niósł w dłoniach niebieskie pudełko śniadaniowe. Usiadł obok brata i położył pojemnik na podłodze. – Zrobiłem ci śniadanie, masz nagranie potem, nie? Musisz potem coś zjeść.
-Taaaa… Szlag! – Taewoon zrezygnował z walki z supełkiem na sznurówce jego ukochanych trampek. Będzie go to drażniło, ale nie miał na to teraz czasu. Pochwycił pudełko, wrzucił do torby i przelotnie pocałował w policzek brata ku niezadowoleniu tego drugiego.
-Przestań! – rumieniec objął policzki młodszego. Nie, zdecydowanie jeszcze dużo czasu minie zanim przyzwyczai się do takich czułości. Jiseok uśmiechnął się delikatnie i wstał z progu.
-Chodź, bo się spóźnimy – podał rękę młodszemu i obydwaj wyszli z mieszkania.
-Już! – odkrzyknął mu chłopak z kuchni, a chwilę potem on sam pojawił się w drzwiach. Niósł w dłoniach niebieskie pudełko śniadaniowe. Usiadł obok brata i położył pojemnik na podłodze. – Zrobiłem ci śniadanie, masz nagranie potem, nie? Musisz potem coś zjeść.
-Taaaa… Szlag! – Taewoon zrezygnował z walki z supełkiem na sznurówce jego ukochanych trampek. Będzie go to drażniło, ale nie miał na to teraz czasu. Pochwycił pudełko, wrzucił do torby i przelotnie pocałował w policzek brata ku niezadowoleniu tego drugiego.
-Przestań! – rumieniec objął policzki młodszego. Nie, zdecydowanie jeszcze dużo czasu minie zanim przyzwyczai się do takich czułości. Jiseok uśmiechnął się delikatnie i wstał z progu.
-Chodź, bo się spóźnimy – podał rękę młodszemu i obydwaj wyszli z mieszkania.
Jiseok
Nie potrafiłem nigdy
zdefiniować słowa „miłość” czy „kochać”. Kiedy umawiałem się z dziewczynami,
nigdy nie czułem tego, co czuję będąc przy Jiho. Wtedy liczył się tylko seks i
zaspokojenie swoich egoistycznych potrzeb. Liczyłem się tylko ja i to co ja
chcę, a nie to czego oczekuje ode mnie druga strona. Beznadzieja, prawda? Z
perspektywy czasu to wiem, że byłem dupkiem i niczym więcej. Krzywdziłem tyle
osób będąc tak zapatrzonym w siebie jak w magiczne lusterko.
Dziewięć miesięcy –
tyle trwa ciąża u kobiety i tyle samo trwała gehenna w szpitalu. Tak jakbym
odrodził się na nowo, dostał drugą szansę na naprawienie tego co zepsułem.
Niby nie dużo, prawda?
Niecały rok, a ja jestem kimś zupełnie innym. Przez chorobę usunęli mi
całkowicie jedno płuco i sporą część drugiego, przez co mógłbym dziś nie być w
stanie oddychać samodzielnie. Za to noszę w sobie płuco mojego młodszego brata,
masochisty i debila. No bo kto normalny przy astmie oddaje jedno ze swoich
narządów, które przytrzymuje go przy życiu? Nie, na pewno Jiho normalny nie
jest i raczej nie zmądrzeje, zresztą ja też nie – to chyba rodzinne. Wracając
do miłości to dziś wiem, że to coś więcej. Niewyobrażalnie silne uczucie, które
darzysz drugą osobę i jesteś w stanie poświęcić siebie, całe swoje życie,
marzenia oraz pragnienia właśnie dla niej. Jestem mu wdzięczny za to wszystko.
Za każdą chwilę, którą spędził przy mnie, za płuco, za ten uśmiech triumfu gdy
wybudził się ze śpiączki, za jego całego.
Podjęliśmy decyzję o
ujawnieniu naszego związku. Był to szok dla wszystkich. Niektórzy się od nas
odwrócili i gardzą nami, ale zostali ci, na których nam zależało. Rodzina i
chłopaki z naszych zespołów są po naszej stronie i jesteśmy im za to wdzięczni.
Nie potrafiłbym dalej ukrywać tego wszystkiego, bo to by mnie bolało coraz
bardziej z dnia na dzień – ukrywać najpiękniejsze uczucie, bo komuś się to nie
podoba. Śmieszne. Chcę być szczęśliwy i dzielić się tym szczęściem ze wszystkimi
wokół.
Bo nieważne kim
jesteśmy osobno, nabieramy prawdziwej wartości będąc razem, dla siebie wzajemnie.
Już na zawsze.
Jeśli muszę i wybrać będę mógł jak odejść
To przecież dobrze, dobrze o tym wiem
Chciałbym umrzeć przy tobie
Jeśli kiedyś wybrać będę mógł jak to zrobić
To przecież dobrze, dobrze o tym wiem
Chciałbym umrzeć z miłości
Nie na krześle, nie we śnie
Nie w spokoju i nie w dzień
Nie chcę łatwo, nie za sto lat
Chciałbym umrzeć z miłości
Nie bez bólu i nie w domu
Nie chcę szybko i nie chcę młodo
Nie szczęśliwie i wśród bliskich
Chciałbym umrzeć z miłości
Weź się.. najlepiej przestań pisać. TAK BARDZO KOCHAM TWOJE OPOWIADANIA!
OdpowiedzUsuńJezus, poryczałam się przy tej scenie, kiedy Jiho nie chciał powiedzieć bratu prawdy, a później z ulgi i szczęścia kiedy Jiseok zrozumiał, że przeżyje. To było takie prawdziwe i kochane. I człowiek czuje, że chce mieć taką osobę do kochania.
Ja pierdziule, pisz więęęęęęcej~
Już myślałam, że chcesz go uśmiercić... wiesz jakbyś to zrobiła to bym cię udusiła xD. Ogólnie całkiem nieźle, lepsze od pierwszego parta, happy end całe szczęście i powiem ci żuczek, że zaczynasz się wyrabiać i czekam na twe dalsze dzieła, mam tylko nadzieje, że z paringiem który zrozumie, bardziej niż ten xD. Weny
OdpowiedzUsuńPS. czekam na wiedzę, jakie było wyjście A ^^
Postaram się w takim razie jakiś fajny paring dla Ciebie specjalnie wykminić ^^ A ja czekam na Suzaku i Leloucha!
Usuń