wtorek, 2 kwietnia 2013

[ONESHOT] Bang x Himchan "Listy cz.2"


Cześć

Kogo Ty nazywasz durniem? Sam nim jesteś skoro twierdziłeś, że nie przeczytam listu od Ciebie, na który czekałem od momentu Twojego zniknięcia. To już pół roku? Mam wrażenie, że zdecydowanie dłużej niż pokazuje kalendarz. Każdy dzień jest udręką bez Ciebie i zapewne obydwaj czujemy się podle.
Przemyślałem to co mi napisałeś i doszedłem do wniosku, że jedynym odpowiedzialnym za to wszystko jestem ja. Chciałem Cię ochronić przed tym całym cholerstwem jakim jest prawdziwy i brutalny świat. Świat w którym musimy być do bólu idealni i tacy jakimi chcą nas widzieć, brak nam miejsca na to co dla nas jest najważniejsze. Myślisz, że jesteśmy jedynymi, którzy przeżyli ten horror? Odkąd Ciebie tu nie ma sporo się wydarzyło. Dae Hyun poznał śliczną dziewczynę, ale menadżer siedzi z nim praktycznie cały czas byle tylko nie miał z nią kontaktu. On cierpi, Ty cierpisz, ja cierpię i cierpią wszyscy, którym zabroniono miłości.
Tobie brakuje mojego głosu, a mnie Twojego cholernego marudzenia rano o kawę. Na swój sposób to nawet urocze, że co rano po przebudzeniu Ty jęczałeś o kawę, a ja poduszką dawałem Ci do zrozumienia, że masz się zamknąć, bo jeszcze chcę spać. I tak potem piliśmy razem tą kawę.  Mogłem budzić się i zasypiać razem z Tobą, i czułem jak ogarnia mnie nieopisane szczęście. Nigdy nie miałem nawet takiego uczucia. Stabilizacja – to byłoby dobre słowo. Dawaliśmy sobie nawzajem siłę do walki z tym całym burdelem zwanym tak wyniośle światem. Ty sprawiłeś, że przestałem być takim gburem i oschłym człowiekiem. Czułem, że przy Tobie staję się lepszy i nauczyłem się mówić o tym co mi siedzi głęboko w sercu. Wcześniej wydawało mi się to takie poniżające, ale teraz wiem, że jest głupie – nie potrafić nawet wyrazić tego jak bardzo się kogoś kocha.
Najbardziej zabolał mnie ostatni fragment. Chcesz żebym był szczęśliwy, ale jak mam to zrobić nie mając u boku Ciebie? Nie potrafię i nie chcę znaleźć nikogo innego. Moje szczęście odeszło, a mnie pozostaje czekać aż któregoś dnia po prostu wrócisz i tym swoim zaspanym głosem rano powiesz, że chcesz kawę. Może to zabawne, ale nawet bym się zmotywował i zrobił Ci tą przeklętą kawę, a potem przyniósł do łóżka. Tylko żebyś wrócił.
Pamiętam dzień w którym wyszedłeś. Wróciłem po zajęciach do mieszkania, a menadżer beznamiętnym głosem stwierdził, że jest nas o jednego mniej i że zrezygnowałeś. Słyszałem, że istnieje niewyobrażalny ból fizyczny, ale ten którego doznałem był silniejszy. Nie potrafiłem oddychać, a serce odmówiło mi posłuszeństwa. Tak jakby ktoś żywcem wyrywał z niego ważną część, bez której nie można żyć. Przepłakałem kilka nocy pod rząd, nie mogąc w żaden sposób powstrzymać łez. Nie chciałem jeść ani wstać z łóżka, tego samego, w którym spaliśmy razem. Do dziś zdarza mi się nie zasnąć, bo Ciebie nie ma obok. To miejsce nadal wydaje mi się takie obce i puste jakby pozbawione duszy, a przecież to Twoje miejsce.
Ty prosiłeś mnie o bycie szczęśliwym, a ja chcę Cię prosić, żebyś Ty mnie uszczęśliwił. Chciałbym żebyś wrócił. Nie musisz do zespołu, jeśli nie chcesz, wróć chociaż do mnie. Nie pozwolę Ci więcej odejść, ani myśleć, że ktokolwiek jest w stanie zniszczyć to, co zbudowaliśmy. Przejdziemy przez to bagno razem idąc obok siebie z głowami wysoko podniesionymi, tak by nikt nie miał wątpliwości, że nie da się nas zniszczyć. Wrócisz…?

Yong Guk

1 komentarz: