Cześć
Kogo Ty nazywasz durniem? Sam nim jesteś skoro
twierdziłeś, że nie przeczytam listu od Ciebie, na który czekałem od momentu
Twojego zniknięcia. To już pół roku? Mam wrażenie, że zdecydowanie dłużej niż
pokazuje kalendarz. Każdy dzień jest udręką bez Ciebie i zapewne obydwaj
czujemy się podle.
Przemyślałem to co mi napisałeś i doszedłem do
wniosku, że jedynym odpowiedzialnym za to wszystko jestem ja. Chciałem Cię
ochronić przed tym całym cholerstwem jakim jest prawdziwy i brutalny świat. Świat
w którym musimy być do bólu idealni i tacy jakimi chcą nas widzieć, brak nam
miejsca na to co dla nas jest najważniejsze. Myślisz, że jesteśmy jedynymi, którzy
przeżyli ten horror? Odkąd Ciebie tu nie ma sporo się wydarzyło. Dae Hyun
poznał śliczną dziewczynę, ale menadżer siedzi z nim praktycznie cały czas byle
tylko nie miał z nią kontaktu. On cierpi, Ty cierpisz, ja cierpię i cierpią
wszyscy, którym zabroniono miłości.
Tobie brakuje mojego głosu, a mnie Twojego
cholernego marudzenia rano o kawę. Na swój sposób to nawet urocze, że co rano
po przebudzeniu Ty jęczałeś o kawę, a ja poduszką dawałem Ci do zrozumienia, że
masz się zamknąć, bo jeszcze chcę spać. I tak potem piliśmy razem tą kawę. Mogłem budzić się i zasypiać razem z Tobą, i
czułem jak ogarnia mnie nieopisane szczęście. Nigdy nie miałem nawet takiego
uczucia. Stabilizacja – to byłoby dobre słowo. Dawaliśmy sobie nawzajem siłę do
walki z tym całym burdelem zwanym tak wyniośle światem. Ty sprawiłeś, że
przestałem być takim gburem i oschłym człowiekiem. Czułem, że przy Tobie staję
się lepszy i nauczyłem się mówić o tym co mi siedzi głęboko w sercu. Wcześniej
wydawało mi się to takie poniżające, ale teraz wiem, że jest głupie – nie
potrafić nawet wyrazić tego jak bardzo się kogoś kocha.
Najbardziej zabolał mnie ostatni fragment. Chcesz
żebym był szczęśliwy, ale jak mam to zrobić nie mając u boku Ciebie? Nie
potrafię i nie chcę znaleźć nikogo innego. Moje szczęście odeszło, a mnie pozostaje
czekać aż któregoś dnia po prostu wrócisz i tym swoim zaspanym głosem rano
powiesz, że chcesz kawę. Może to zabawne, ale nawet bym się zmotywował i zrobił
Ci tą przeklętą kawę, a potem przyniósł do łóżka. Tylko żebyś wrócił.
Pamiętam dzień w którym wyszedłeś. Wróciłem po
zajęciach do mieszkania, a menadżer beznamiętnym głosem stwierdził, że jest nas
o jednego mniej i że zrezygnowałeś. Słyszałem, że istnieje niewyobrażalny ból
fizyczny, ale ten którego doznałem był silniejszy. Nie potrafiłem oddychać, a
serce odmówiło mi posłuszeństwa. Tak jakby ktoś żywcem wyrywał z niego ważną
część, bez której nie można żyć. Przepłakałem kilka nocy pod rząd, nie mogąc w
żaden sposób powstrzymać łez. Nie chciałem jeść ani wstać z łóżka, tego samego,
w którym spaliśmy razem. Do dziś zdarza mi się nie zasnąć, bo Ciebie nie ma
obok. To miejsce nadal wydaje mi się takie obce i puste jakby pozbawione duszy,
a przecież to Twoje miejsce.
Ty prosiłeś mnie o bycie szczęśliwym, a ja chcę
Cię prosić, żebyś Ty mnie uszczęśliwił. Chciałbym żebyś wrócił. Nie musisz do
zespołu, jeśli nie chcesz, wróć chociaż do mnie. Nie pozwolę Ci więcej odejść,
ani myśleć, że ktokolwiek jest w stanie zniszczyć to, co zbudowaliśmy. Przejdziemy
przez to bagno razem idąc obok siebie z głowami wysoko podniesionymi, tak by
nikt nie miał wątpliwości, że nie da się nas zniszczyć. Wrócisz…?
Yong Guk
Yessuuuuu, jakie to piękne ;___;
OdpowiedzUsuń