Po wielu bojach, przedstawiam Wam oneshota z jednym z moich ulubionych paringów BangHim. Mam nadzieję, że Wam się spodoba ;3. Enjoy! (Warto sobie włączyć piosenkę Song Ji-Eun "Going Crazy", była ona moją inspiracją do tego opowiadania)
To nie miłość, to nie jest miłość
to tylko Twoja obsesja
gdziekolwiek, cokolwiek robię
to przerażające, Ty, który mnie obserwujesz
Znasz to uczucie gdy
ktoś na Ciebie patrzy? Przewierca wzrokiem na wylot, przygniata jak głaz Twoją
pewność siebie i sprawia, że cały czas drżysz z zimna, mimo, że jest środek
lata. Teoretycznie powinienem tak się czuć na każdym koncercie, gdy przede mną
stoi tysiące fanek i każda z nich patrzy tylko na mnie, w głowie układając
sobie często nieprzyzwoite myśli ze mną w roli głównej. Ale gdy zejdę ze sceny
i pójdę do garderoby to uczucie mnie nie opuszcza. Gdy idę spać także. Siedząc
w łazience przed lustrem również. Wszędzie. Jakby tysiące oczu bez przerwy
zaglądało nawet w najciemniejsze zakamarki, gdzie się ukrywam by na mnie
patrzeć.
Początkowo starałem
się to ignorować, ale nie po jakimś czasie to przestaje być obojętne. Zaczynasz
się obawiać idąc do łazienki, że ten ktoś już na Ciebie czeka z wytęsknieniem i
gdy tylko przekroczysz próg powie:
-Hej! Czekałem na ciebie tak długo!
-Hej! Czekałem na ciebie tak długo!
Właśnie taki mam problem. Mam stalkera. Nie byle
jakiego! To mój starszy kolega z zespołu – Bang Yongguk. Zabawne, prawda?
Uparcie chodzi za mną jak cień i tylko wyczekuje momentu, kiedy może bezkarnie
mnie dotknąć albo spojrzeć głęboko w oczy. Boję się ich. Widzę w nich to
straszne pożądanie, które bez kontroli może doprowadzić do tragedii. I obawiam
się, że jej ofiarą będę ja. Nawet w dormie mamy wspólny pokój, i choć wiem, że
to ze względu na wiek, mam przeczucie, że zapewne Guk maczał w tym palce. Jak
mam zasnąć kiedy ktoś patrzy mi na plecy i niczym jedna z fanek, pisze w głowie
kolejny erotyczny scenariusz?
Bang został stalkerem
w momencie, gdy odmówiłem mu na jego bezpośrednią i bezceremonialną propozycję
seksu. Przyszedł do pokoju, usiadł obok mnie, po czym stwierdził, że jesteśmy
sami w mieszkaniu i teraz będziemy się pieprzyć. Moja mina musiała być bardzo
adekwatna do tego co czułem – jedno wielkie „WHAT?!”. Rzuciłem tylko, żeby się
leczył i wyszedłem. Od tamtej pory to się zaczęło. Nawet kuźwa kwiatki dostałem
na urodziny, rozumiecie?! KWIATKI. OD BANGA. Zacząłem nawet więcej przesiadywać
z Daehyunem, byle tylko nie zostawać dłużej sam na sam z tym zboczeńcem niż to
jest absolutnie konieczne. Myślę, że chłopaki nic nie wiedzą i żyją w tej
swojej błogiej nieświadomości, od czasu do czasu rzucając żartami o shipie
BangHim, ku uciesze seme tego związku…
Obawiam się
dzisiejszej nocy, bo chłopaki wyjeżdżają do rodzin a my z Bangiem zostajemy
sami do jutra w mieszkaniu… I ciekawe kurde kto to zaplanował…?
*
Nie masz kogo kochać poza mną
spróbuj uciec, gdziekolwiek jesteś
widzę Cię, dobrze wiesz
nigdy nie będziesz mógł się ode mnie wyzwolić
Dziś. To już dziś.
Nareszcie sami. Całkowicie. Bez tych gnojków. Sami. Noc jest taka piękna
dzisiaj.
Himchan, czemu tak
przede mną uciekasz? Ja cię po prostu tak bardzo kocham, że nie potrafię się od
ciebie oderwać. Chcę cię mieć przy sobie. Zawsze. Dotykać twojej delikatnej
skóry i czuć zapach twojego nowego szamponu, jest przecież taki przyjemny. Nie chcę
i nie potrafię zostawić cię na dłużej niż kilkanaście sekund. Potrzebuję cię do
życia. Himchan, czemu mnie nienawidzisz? Ja cię potrzebuję…
Lubię na niego
patrzeć. Cokolwiek by nie zrobił, robi to idealnie tak jakby każdy ruch był
wyćwiczony tysiące razy. Gdy patrzę w jego oczy, czuję jak rośnie we mnie
uczucie, któremu nie mogę się oprzeć. Chciałbym go pieścić całego tak aby
jęczał moje imię, gdy robię mu dobrze. Chciałbym by był tylko i wyłącznie mój.
Nie chcę go oddać nikomu, w obawie, że mogą mu coś zrobić. Mojemu Himchanowi?
Po moim trupie.
Każdy dzień naszej
znajomości odliczam w kalendarzu i ciągle wierzę, że to następny będzie tym, w którym
Himchan odwzajemni moje uczucia.
Czekam na Ciebie, znam swoją miłość
nie nazywaj tego obsesją, nie znasz miłości
nie mów, że oszalałem, nie rozumiesz mojego serca
Ty, Ty, Ty, Ty nie rozstaniesz się ze mną
Przygotowałem się na
ten wieczór. Wszystko idzie idealnie, tak jak to sobie zaplanowałem. Wysłałem
wcześniej chłopaków do domów, a jego wrobiłem w dłuższy pobyt tutaj. Widziałem
jak szykował sobie pościel w pokoju Daehyuna i Youngjae, ale to nic nie zmieni,
że ucieknie za ścianę. Dziś jest nasz dzień i nic ani nikt nie zakłóci nam
spokoju już ja o to zadbam…
*
-Himchan! Kolacja!
Kim znieruchomiał trzymając w ręku jedną z książek, którą właśnie miał zamiar odłożyć na półkę. Oblał go zimny pot, a źrenice rozszerzyły się w przerażeniu. Zapanowała cisza. Zakręciło mu się w głowie i ledwo nie stracił równowagi, w ostatniej chwili przytrzymując się regału z książkami.
-Uspokój się… To tylko kolacja… Tylko… kolacja… - przetarł krople z czoła zimną ręką i skierował się do kuchni, gdzie Bang rozkładał talerze na stole. Obok nakrycia stały półmiski z jedzeniem – ulubionym Himchana, czemu go to nie zdziwiło? Chłopak przełknął głośno ślinę i usiadł na jednym z krzeseł, trochę zbyt gwałtownie chciał się przysunąć do stołu przez co przez mieszkanie przeszedł przeraźliwy pisk.
Kim znieruchomiał trzymając w ręku jedną z książek, którą właśnie miał zamiar odłożyć na półkę. Oblał go zimny pot, a źrenice rozszerzyły się w przerażeniu. Zapanowała cisza. Zakręciło mu się w głowie i ledwo nie stracił równowagi, w ostatniej chwili przytrzymując się regału z książkami.
-Uspokój się… To tylko kolacja… Tylko… kolacja… - przetarł krople z czoła zimną ręką i skierował się do kuchni, gdzie Bang rozkładał talerze na stole. Obok nakrycia stały półmiski z jedzeniem – ulubionym Himchana, czemu go to nie zdziwiło? Chłopak przełknął głośno ślinę i usiadł na jednym z krzeseł, trochę zbyt gwałtownie chciał się przysunąć do stołu przez co przez mieszkanie przeszedł przeraźliwy pisk.
-To nic – uśmiechnął się Yongguk i usiadł
naprzeciwko młodszego kolegi. – Jedz, bo
wystygnie.
Himchan drżącymi dłońmi ujął jeden z półmisków,
który był dziwnie ciężki i nałożył sobie porcję jedzenia. Bang przytrzymał
jedną z dłoni Kima, która spoczywała na szkle.
-Zaraz wywalisz! – uśmiech ciągle mu się poszerzał. Oczy chłopaków się spotkały na chwilę, a sekundy trwały jak wieczność dla Himchana. Poczuł niemiły ucisk w żołądku i w tym momencie pragnął tylko rzucić tym cholernym naczyniem i uciec, ale dłoń starszego go paraliżowała. Miał delikatną skórę i długie smukłe palce, które właśnie muskały jego dłonie. I nie. Nie był to najprzyjemniejszy dotyk, który Himchan chciałby teraz czuć. Uciekł wzrokiem w bok i starał się udawać, że szuka czegoś innego na stole, co mogłoby uwolnić go od dotyku.
-Himchan…? – chłopak spojrzał z powrotem przed siebie. Zauważył zmartwiony wzrok Yongguka. – Boisz się czegoś?
-Zaraz wywalisz! – uśmiech ciągle mu się poszerzał. Oczy chłopaków się spotkały na chwilę, a sekundy trwały jak wieczność dla Himchana. Poczuł niemiły ucisk w żołądku i w tym momencie pragnął tylko rzucić tym cholernym naczyniem i uciec, ale dłoń starszego go paraliżowała. Miał delikatną skórę i długie smukłe palce, które właśnie muskały jego dłonie. I nie. Nie był to najprzyjemniejszy dotyk, który Himchan chciałby teraz czuć. Uciekł wzrokiem w bok i starał się udawać, że szuka czegoś innego na stole, co mogłoby uwolnić go od dotyku.
-Himchan…? – chłopak spojrzał z powrotem przed siebie. Zauważył zmartwiony wzrok Yongguka. – Boisz się czegoś?
Kim jak oparzony
puścił półmisek i gwałtowanie odsunął się od stołu przewracając krzesło, które
upadło się z hukiem. Czas jakby zatrzymał się w miejscu. Himchan nie
wiedział co ma zrobić. W panice rzucił się w ucieczce do drzwi wejściowych, ale
te nie chciały ustąpić mimo silnego szarpania za klamkę, wzrokiem szukał
kluczy, gdy za sobą poczuł czyjąś obecność. Zamarł w bezruchu, zachciało mu się
płakać i czuł jak wszystkie mięśnie napinają się pod wpływem strachu, ale mimo
wszystko odwrócił się powoli do chłopaka.
-Odejdź… Proszę…- po policzku pociekły mu łzy a słowa ledwo przechodziły przez gardło. – Dlaczego…? Dlaczego mi to robisz?! – Himchan osunął się na kolana i żałośnie chlipał. Spuścił głowę i zacisnął powieki. Miał gdzieś co się teraz stanie, chciał tylko, żeby ten koszmar już się skończył. Poczuł rękę na swoim ramieniu. Jednak nie był to ten sam rodzaj dotyku co wcześniej, nie był ani natarczywy, ani przerażający. Był delikatny i spokojny, taki, który koi i ociera łzy bólu. Nagle ręka pchnęła go gwałtownie na drzwi, o które oparł się plecami, a na ustach poczuł pocałunek. Otworzył szeroko oczy ze zdziwienia, a jego łzy połączyły się ze łzami Yongguka. Próbował go odepchnąć, przypadkiem paznokciem raniąc chłopaka w kąciku lewego oka, szarpał się jednocześnie nie mogąc odkleić się od ust starszego. Nie wiedział czy Yongguk jest za silny czy wewnętrznie nie chce się od niego oddalić. Serce biło mu coraz szybciej i czuł znajomy ucisk w spodniach przez co czuł się zażenowany. Trwali w namiętnym pocałunku, łapczywie poszukując wzajemnie ust coraz bardziej zbliżając się ciałami, by przywrzeć do siebie tak mocno jakby świat miał zaraz runąć. Bang oderwał się od twarzy młodszego ciężko dysząc, z rany przy oku wypłynęło trochę krwi.
-Bo nie potrafię inaczej – spojrzał na Kima oczami pełnymi łez.- Nie umiem ci tego wytłumaczyć tak jakbym chciał, ale nie potrafię pokazać ci jak bardzo cię potrzebuję, jak bardzo tracę zmysły. Gdy szaleńczo robię wszystko by być blisko. Choć przez chwilę. Cierpię, gdy tracę cię z oczu, chciałbym być przy tobie cały czas. Jak wkurwiają mnie te wszystkie fanki, z którymi robisz sobie zdjęcia. Jak siedzisz z Daehyunem…
-Odejdź… Proszę…- po policzku pociekły mu łzy a słowa ledwo przechodziły przez gardło. – Dlaczego…? Dlaczego mi to robisz?! – Himchan osunął się na kolana i żałośnie chlipał. Spuścił głowę i zacisnął powieki. Miał gdzieś co się teraz stanie, chciał tylko, żeby ten koszmar już się skończył. Poczuł rękę na swoim ramieniu. Jednak nie był to ten sam rodzaj dotyku co wcześniej, nie był ani natarczywy, ani przerażający. Był delikatny i spokojny, taki, który koi i ociera łzy bólu. Nagle ręka pchnęła go gwałtownie na drzwi, o które oparł się plecami, a na ustach poczuł pocałunek. Otworzył szeroko oczy ze zdziwienia, a jego łzy połączyły się ze łzami Yongguka. Próbował go odepchnąć, przypadkiem paznokciem raniąc chłopaka w kąciku lewego oka, szarpał się jednocześnie nie mogąc odkleić się od ust starszego. Nie wiedział czy Yongguk jest za silny czy wewnętrznie nie chce się od niego oddalić. Serce biło mu coraz szybciej i czuł znajomy ucisk w spodniach przez co czuł się zażenowany. Trwali w namiętnym pocałunku, łapczywie poszukując wzajemnie ust coraz bardziej zbliżając się ciałami, by przywrzeć do siebie tak mocno jakby świat miał zaraz runąć. Bang oderwał się od twarzy młodszego ciężko dysząc, z rany przy oku wypłynęło trochę krwi.
-Bo nie potrafię inaczej – spojrzał na Kima oczami pełnymi łez.- Nie umiem ci tego wytłumaczyć tak jakbym chciał, ale nie potrafię pokazać ci jak bardzo cię potrzebuję, jak bardzo tracę zmysły. Gdy szaleńczo robię wszystko by być blisko. Choć przez chwilę. Cierpię, gdy tracę cię z oczu, chciałbym być przy tobie cały czas. Jak wkurwiają mnie te wszystkie fanki, z którymi robisz sobie zdjęcia. Jak siedzisz z Daehyunem…
Himchan patrzył jak
Yongguk coraz bardziej wewnętrznie rozpada się na kawałki. Fragmenty tej skorupy,
w której tak długo tkwił z odpadały jeden za drugim i ukazywały nagą słabość.
Nie mógł uwierzyć w to co słyszy. To nie miało sensu. Dlaczego wcześniej tego
nie powiedział? Dlaczego dopiero teraz? Dlaczego zachowywał się jak psychopata?
Elementy układanki nie chciały się złożyć w jedną całość. Robiło mu się żal, a
po chwili czuł nieprzyjemny ucisk i chciał uciekać jak najdalej. Siedział
oparty o drzwi jak sparaliżowany, kończyny odmawiały mu posłuszeństwa, a struny
głosowe oplotły niewidzialne więzy niepozwalające wypowiedzieć ani jednego
słowa.
Yongguk wstał i bez
trudu podniósł bezwiedne ciało młodszego. Objął go w pasie i zaprowadził wprost
do ich wspólnej sypialni.
*
Zegarek na nocnej
szafce pokazywał 3:46 w nocy. Yongguk siedział skulony na podłodze przy łóżku i
patrzył w okno. Wzrok miał mętny, jakby z innego świata. Palce drżały mu
niepewnie, głaszcząc własne ramiona. Wstał, pochylił się nad chłopakiem leżącym
w łóżku i delikatnie odgarnął mu włosy z czoła. Złożył tam delikatny pocałunek
i usiadł na łóżku. Pełny księżyc na niebie oświetlał pokój tak cichy jak
zawsze. Jednak w powietrzu unosiło się coś jeszcze. Coś co nie pasowało do tego
pokoju.
- Ty… Ty… Ty… Ty… nie rozstaniesz się ze mną… -
szepnął cicho i przyłożył pistolet do skroni. Po chwili rozległ się dźwięk
wystrzału, a ciało osunęło obok drugiego zimnego już ciała na łóżku.
W
tekście wykorzystano tłumaczenie piosenki „Going crazy” Song Ji-Eun ze strony :
http://www.tekstowo.pl/piosenka,song_ji_eun,going_crazy.html
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz