Mijał tydzień
za tygodniem a życie szkolne toczyło się swoim tempem. Nic nadzwyczajnego nie
wydarzyło się w życiu Minoru od jego przygody z Takujim. Jedyną odmianą był
fakt, że coraz częściej przyłapywał się na tym, że myśli o DJu i chciałby się z
nim jeszcze raz zobaczyć. Brakowało mu jednak odwagi, aby znowu pójść do klubu,
mimo, że zrobił sobie rozpiskę kiedy Takuji daje koncerty. Yuji także nie
wspominał o feralnym wieczorze. Zresztą nie wiedział wszystkiego, bo Minoru nie
powiedział nikomu co tak naprawdę działo się gdy tylko jego kumpel pojechł do
domu. Jego mama także nie drążyła tematu i była przekonana, że jej syn spał u
Yujiego a na imprezie bawił się znakomicie.
Minoru po powrocie ze szkoły postanowił zrobić nową listę koncertów Takujiego, nadal wierząc, że któregoś dnia odważy się pójść tam jeszcze raz. Wszedł na stronę internetową klubu i zamarł. Wielka informacja na początku strony głosiła o tym, że wszystkie koncerty Takujiego Kyubei’a w tym miesiącu zostają odwołane.
Minoru po powrocie ze szkoły postanowił zrobić nową listę koncertów Takujiego, nadal wierząc, że któregoś dnia odważy się pójść tam jeszcze raz. Wszedł na stronę internetową klubu i zamarł. Wielka informacja na początku strony głosiła o tym, że wszystkie koncerty Takujiego Kyubei’a w tym miesiącu zostają odwołane.
-Co ty z sobą zrobiłeś?- zapytał
Sachi wchodząc do mieszkania brata. Takuji wyglądał tragicznie. Blady z
cieniami pod oczami, nieogolony i sterczącymi na wszystkie strony włosami.
-Dzięki za miłe powitanie- mruknął.
Kiedy Sachi wszedł do mieszkania jego oczom ukazał się widok równie tragiczny co przed chwilą. Bałagan panował już od wejścia i wszędzie walały się ubrania, książki i różne drobiazgi. Tylko jedno miejsce w mieszkaniu było stosunkowo czyste. W sypialni koło łóżka stał wielki stelaż z płótnem, na którym namalowany był młody chłopak o pięknych piwnych oczach.
-Kto to?- zapytał.
-Nikt.
-Jeśli byłby nikim to byś go nie namalował, prawda? – tak samo jak Takuji, Sachi potrafił być denerwujący.
-Wal się, człowieku- burknął Takuji robiąc znudzoną minę.
-Twój chłopak? Wytrzymałeś z nim więcej niż jedną noc? – w tonie głosu można było usłyszeć dużą dawkę ironii.
-Wypieprzaj stąd dupku! – DJ nie wytrzymał.
Stali naprzeciw siebie, mierząc się wzrokiem. Zapewne każdy z nich w myślach przeklinał drugiego od najgorszych i życzył mu jak najdłuższej i bolesnej śmierci. Nagle Sachi wybuchnął śmiechem i usiadł na łóżku.
-Wiesz co? Wiedziałem, że ten moment kiedyś przyjdzie, że po prostu się złamiesz i zakochasz- spojrzał na brata z lekkim uśmiechem na twarzy. – Tylko proszę cię, żebyś przez tą swoją miłość nadal nie zawalał szkoły i pracy. Nie stać mnie, żeby w pełni cię utrzymywać.
-To nie musisz. Sam sobie poradzę – Takuji zdawał się być nieugięty i za nic nie chciał się przyznać do swoich porażek.
-No cóż. Zostawiam kasę na czynsz w tym miesiącu i parę grosza, żebyś z głodu nie umarł – wychodząc, zatrzymał się koło Takujiego i położył mu rękę na ramieniu.- Jak chcesz się zwierzyć do wal do mnie.
Sachi wyszedł z mieszkania pozostawiając Takujiego znowu samego. Radio w tle nadawało znowu jakąś smętną piosenkę o nieszczęśliwej miłości, wprawiając chłopaka w melancholijny nastrój.
-Dzięki za miłe powitanie- mruknął.
Kiedy Sachi wszedł do mieszkania jego oczom ukazał się widok równie tragiczny co przed chwilą. Bałagan panował już od wejścia i wszędzie walały się ubrania, książki i różne drobiazgi. Tylko jedno miejsce w mieszkaniu było stosunkowo czyste. W sypialni koło łóżka stał wielki stelaż z płótnem, na którym namalowany był młody chłopak o pięknych piwnych oczach.
-Kto to?- zapytał.
-Nikt.
-Jeśli byłby nikim to byś go nie namalował, prawda? – tak samo jak Takuji, Sachi potrafił być denerwujący.
-Wal się, człowieku- burknął Takuji robiąc znudzoną minę.
-Twój chłopak? Wytrzymałeś z nim więcej niż jedną noc? – w tonie głosu można było usłyszeć dużą dawkę ironii.
-Wypieprzaj stąd dupku! – DJ nie wytrzymał.
Stali naprzeciw siebie, mierząc się wzrokiem. Zapewne każdy z nich w myślach przeklinał drugiego od najgorszych i życzył mu jak najdłuższej i bolesnej śmierci. Nagle Sachi wybuchnął śmiechem i usiadł na łóżku.
-Wiesz co? Wiedziałem, że ten moment kiedyś przyjdzie, że po prostu się złamiesz i zakochasz- spojrzał na brata z lekkim uśmiechem na twarzy. – Tylko proszę cię, żebyś przez tą swoją miłość nadal nie zawalał szkoły i pracy. Nie stać mnie, żeby w pełni cię utrzymywać.
-To nie musisz. Sam sobie poradzę – Takuji zdawał się być nieugięty i za nic nie chciał się przyznać do swoich porażek.
-No cóż. Zostawiam kasę na czynsz w tym miesiącu i parę grosza, żebyś z głodu nie umarł – wychodząc, zatrzymał się koło Takujiego i położył mu rękę na ramieniu.- Jak chcesz się zwierzyć do wal do mnie.
Sachi wyszedł z mieszkania pozostawiając Takujiego znowu samego. Radio w tle nadawało znowu jakąś smętną piosenkę o nieszczęśliwej miłości, wprawiając chłopaka w melancholijny nastrój.
Minoru
przeszukał wszystkie znane mu strony i fora internetowe w poszukiwaniu choćby
najmniejszej wzmianki o przyczynie nieobecności Takujiego w klubie. Był cały
roztrzęsiony na myśl, że coś mogło się stać. Po chwili uświadomił sobie, że
martwi się o faceta, którego wcale nie zna… Jednak nie mógł się skupić na
niczym co robił i co chwila musiał brać się za jakieś inne zajęcie, które
zresztą zaraz porzucał. W głowie zaświtał mu pomysł, lecz bardzo ryzykowny.
-Dziś jest piątek. Idealnie – mruknął do siebie spoglądając na kalendarz.
Zebrał kilka drobiazgów do torby i ruszył w stronę drzwi. Biegł przez korytarz i z pośpiechu na schodach wywrócił się, boleśnie upadając na samym dole.
-Szlag…- jęknął, masując sobie obolały pośladek i lewe udo.
-Gdzieś wychodzisz? – mama wyjrzała z kuchni, a w ręku trzymała ociekający z wody talerz i ściereczkę.
-Mogę dziś spać u kolegi? – zapytał Minoru podnosząc się z ziemi.
-Oczywiście tylko bądź grzeczny – uśmiechnęła się w stronę syna i wróciła do kuchni.
-Dziś jest piątek. Idealnie – mruknął do siebie spoglądając na kalendarz.
Zebrał kilka drobiazgów do torby i ruszył w stronę drzwi. Biegł przez korytarz i z pośpiechu na schodach wywrócił się, boleśnie upadając na samym dole.
-Szlag…- jęknął, masując sobie obolały pośladek i lewe udo.
-Gdzieś wychodzisz? – mama wyjrzała z kuchni, a w ręku trzymała ociekający z wody talerz i ściereczkę.
-Mogę dziś spać u kolegi? – zapytał Minoru podnosząc się z ziemi.
-Oczywiście tylko bądź grzeczny – uśmiechnęła się w stronę syna i wróciła do kuchni.
Drogę do domu
Takujiego Minoru pamiętał jak przez mgłę. Wreszcie dotarł do osiedla, które
parę tygodni temu opuszczał w pośpiechu taksówką. Znajdowało się tu dwanaście
jednakowych domków, co stanowiło niemałe utrudnienie w poszukiwaniach. Na
dodatek Minoru z szoku jaki przeżył, nie mógł sobie przypomnieć jakichkolwiek
szczegółów, które pomogłyby mu odnaleźć mieszkanie Takujiego. Zaczął chodzić od
domu do domu i sprawdzał nazwiska na każdych drzwiach. Miał szczęście. Już po
dziesięciu minutach stanął przed drzwiami z napisem „T. Kyubei”. Minoru czuł
strach przed zapukaniem w śnieżnobiałe drzwi, ale druga ręka jakby sama
podnosiła się do góry.
W mieszkaniu
było bardzo cicho, tylko zegarek na półce wydawał głuchy dźwięk, odliczając sekundy.
Pośród tej monotonii, rozległo się cichutki pukanie do drzwi. Takuji, który
leżał na kanapie, odwrócił głowę w ich stronę i nasłuchiwał. Ponownie ktoś
zastukał, jeszcze ciszej, jakby bał się, że ktoś oskarży go o zakłócanie
spokoju. Chłopak niechętnie wstał i podszedł do drzwi wejściowych. Otworzył je
i ujrzał znowu tą cudowną twarzyczkę, którą z lubością malował wiele godzin w
swoim pokoju. Przez moment nie mógł oderwać wzroku od chłopca, który także
wpatrywał się w niego z przestraszoną miną. Ciało Minoru przeszedł dreszcz a na twarzy
czuł rumieńce.
-Co tu robisz? – zapytał Takuji z lekkim zdziwieniem w głosie.
-Bo ja… - zaczął Minoru. – Chciałem się dowiedzieć… czy wszystko z tobą dobrze i w ogóle… - tu przerwał spuszczając głowę w dół.
-Po co? – DJ zmierzył go wzrokiem i założył ręce na piersiach.
Miyamoto poczuł, że nogi ma jak z waty a rumieniec robi się coraz bardziej wyraźny. Nie wiedział co ma zrobić, ani tym bardziej powiedzieć, więc odwrócił się i chciał jak najszybciej stąd zniknąć. Nagle poczuł uścisk na nadgarstku, który nie pozwalał mu się ruszyć ani kroku dalej.
-Nie odpowiedziałeś mi na pytanie – usłyszał za sobą. Nastąpiła chwila ciszy, wydająca się wiecznością.
-Nie wiem…- szepnął Minoru. Takuji puścił rękę chłopca, ale za to objął go od tyłu. DJ upajał się słodkim zapachem skóry chłopaka, który wprawiał w obłęd jego umysł. Nie wytrzymał. Wziął na ręce Minoru i zaniósł do swojej sypialni.
-Co tu robisz? – zapytał Takuji z lekkim zdziwieniem w głosie.
-Bo ja… - zaczął Minoru. – Chciałem się dowiedzieć… czy wszystko z tobą dobrze i w ogóle… - tu przerwał spuszczając głowę w dół.
-Po co? – DJ zmierzył go wzrokiem i założył ręce na piersiach.
Miyamoto poczuł, że nogi ma jak z waty a rumieniec robi się coraz bardziej wyraźny. Nie wiedział co ma zrobić, ani tym bardziej powiedzieć, więc odwrócił się i chciał jak najszybciej stąd zniknąć. Nagle poczuł uścisk na nadgarstku, który nie pozwalał mu się ruszyć ani kroku dalej.
-Nie odpowiedziałeś mi na pytanie – usłyszał za sobą. Nastąpiła chwila ciszy, wydająca się wiecznością.
-Nie wiem…- szepnął Minoru. Takuji puścił rękę chłopca, ale za to objął go od tyłu. DJ upajał się słodkim zapachem skóry chłopaka, który wprawiał w obłęd jego umysł. Nie wytrzymał. Wziął na ręce Minoru i zaniósł do swojej sypialni.
-Boję się…-
szeptał Minoru, mając w oczach łzy. Uścisnął mocniej się szyi DJa i próbował
nawiązać z nim kontakt wzrokowy. Jednak
nie osiągnął swojego celu. Ręce Takujiego wędrowały po ciele kochanka, powoli
zdejmując z niego ubrania. Z wielką przyjemnością rozpinał guzik za guzikiem
jego koszuli, dzięki czemu mógł nacieszyć się widokiem nagiej skóry chłopca.
Minoru zaczął cały drżeć, więc DJ przestał go rozbierać. Pogłaskał jego brązowe
włosy i delikatnie musnął usta.
-Nie bój się – i znów złożył na jego wargach pocałunek, ale tym razem dłuższy. Minoru rozluźnił mięśnie, dając się ponieść przyjemności. Takuji całował teraz delikatnie jego klatkę piersiową, schodząc powoli coraz niżej i niżej aż trafił na przeszkodę w postaci spodni. Szybko się z nimi uporał i odrzucił na bok.
-Chcesz tego?
-Tak…- szepnął Minoru i ścisnął mocno w rękach pościel, czekając na ruch Takujiego. DJ spojrzał na niewinną i przestraszoną minę chłopca. Miał głowę lekko odchyloną w prawo i przygryzione wargi. Usiadł po turecku naprzeciw niego i odchylił się do tyłu, jednocześnie podpierając się rękoma.
-Jesteś za bardzo spięty Mały.
Minoru otworzył oczy i z niedowierzaniem spojrzał na Takujiego. Powoli podniósł się i usiadł na poduszce a jego wzrok błądził po podłodze. Takuji usiadł koło niego, objął ramieniem i delikatnie pocałował w czoło. Sam nie wiedział dlaczego przestał, choć miał świadomość, że taka okazja może się nie powtórzyć. Westchnął cicho i znów upajał się słodkim zapachem Minoru.
-Nie bój się – i znów złożył na jego wargach pocałunek, ale tym razem dłuższy. Minoru rozluźnił mięśnie, dając się ponieść przyjemności. Takuji całował teraz delikatnie jego klatkę piersiową, schodząc powoli coraz niżej i niżej aż trafił na przeszkodę w postaci spodni. Szybko się z nimi uporał i odrzucił na bok.
-Chcesz tego?
-Tak…- szepnął Minoru i ścisnął mocno w rękach pościel, czekając na ruch Takujiego. DJ spojrzał na niewinną i przestraszoną minę chłopca. Miał głowę lekko odchyloną w prawo i przygryzione wargi. Usiadł po turecku naprzeciw niego i odchylił się do tyłu, jednocześnie podpierając się rękoma.
-Jesteś za bardzo spięty Mały.
Minoru otworzył oczy i z niedowierzaniem spojrzał na Takujiego. Powoli podniósł się i usiadł na poduszce a jego wzrok błądził po podłodze. Takuji usiadł koło niego, objął ramieniem i delikatnie pocałował w czoło. Sam nie wiedział dlaczego przestał, choć miał świadomość, że taka okazja może się nie powtórzyć. Westchnął cicho i znów upajał się słodkim zapachem Minoru.
Powietrze w
mieszkaniu Takujiego wypełniał zapach świeżo parzonej kawy i smażonej
jajecznicy. Minoru powoli otworzył oczy i przeciągnął leniwie. Leżał jeszcze
przez chwilę w pustym łóżku myśląc o wczorajszym wieczorze. Czuł ulgę, że
jednak do niczego nie doszło, ponieważ w głębi serca wiedział, że jeszcze to
nie czas na miłość cielesną, a na pewno bał się robienia tego z innym
chłopakiem. Próbował poukładać sobie w myślach co tak naprawdę czuje i sądzi o
Takujim. Czy to było tylko dziwne zauroczenie? Może sobie coś ubzdurał? Im
bardziej chciał odpowiedzieć na chociaż jedno pytanie, tym więcej ich się
pojawiało. Zamyślenie przerwał mu sam bohater rozmyślań.
-Chodź, śniadanie – rzucił krótko i wrócił do kuchni. Minoru wstał i zarzucił na siebie najbliżej leżącą koszulkę. Gdy wszedł do kuchni, wszystko już leżało przygotowane na stole.
-Pijesz kawę? – zapytał Takuji.
-T-tak… - Minoru niepewnie usiadł przy stole.
-Nie bój się, trucizny nie ma – powiedział Takuji z uśmiechem na twarzy. Był to jeden z jego naprawdę szczerych uśmiechów, których rzadko używał. Zawsze przed każdym musiał grać jakąś określoną rolę, a przy Minoru czuł zupełną swobodę. Cieszyło go to. Po wielu latach cierpienia mógł zaznać choć chwilę ulgi.
-Chodź, śniadanie – rzucił krótko i wrócił do kuchni. Minoru wstał i zarzucił na siebie najbliżej leżącą koszulkę. Gdy wszedł do kuchni, wszystko już leżało przygotowane na stole.
-Pijesz kawę? – zapytał Takuji.
-T-tak… - Minoru niepewnie usiadł przy stole.
-Nie bój się, trucizny nie ma – powiedział Takuji z uśmiechem na twarzy. Był to jeden z jego naprawdę szczerych uśmiechów, których rzadko używał. Zawsze przed każdym musiał grać jakąś określoną rolę, a przy Minoru czuł zupełną swobodę. Cieszyło go to. Po wielu latach cierpienia mógł zaznać choć chwilę ulgi.
Brązowowłosy z
minuty na minutę coraz bardziej się rozluźniał, a śniadanie z Takujim to była
czysta przyjemność. Było mu lepiej niż przy posiłkach z rodzicami, którzy
ciągle zaganiani nie mieli czasu nawet przy jedzeniu spytać syna jak mu minął
dzień. Jego ojciec Shoji był biznesmenem,
ale Minoru nie wiedział co dokładnie robi. Natomiast matka Rika siedziała
całymi dniami w domu, sprzątając i gotując. Nie musiała pracować, ponieważ
ojciec zarabiał wystarczająco dużo by z powodzeniem utrzymywać rodzinę na
wysokim poziomie życia. Jeśliby spytać kogoś z zewnątrz czy Minoru czegoś może
brakować, z pewnością odpowiedziałby, że nie. Jednak było coś, czego Minoru od
wielu lat tak bardzo pragnął, a nie mógł tego dostać. Tym czymś była miłość. Ta
prawdziwa, rodzicielska. Mimo, że dostał zawsze to co chciał, bez względu na
cenę na metce, nie miał szczęśliwego dzieciństwa.
Ich poranną
rozmowę przerwało pukanie do drzwi. Takuji leniwie wstał i nie zdołał ich do
końca otworzyć, a już w przedpokoju stał
Sachi.
-Nie uwierzysz! – mówił szybko i z przejęciem. – To przełom!
-Uspokój się – odpowiedział z obojętnością jego brat i zamknął drzwi. – Mów powoli i spokojnie co się stało.
-Wiem kto zabił rodziców! – Sachi nie potrafił się uspokoić. – Znasz tego faceta Miyamoto? Ten… O! Shoji od lewych przetargów. To on z ręki szefa mafii zlecił zabójstwo, bo nasz ojciec miał na niego haka, że dawał łapówki! Prokurator mu nie pasował to go zabili. Rozumiesz? Wreszcie są dowody!
-Nie uwierzysz! – mówił szybko i z przejęciem. – To przełom!
-Uspokój się – odpowiedział z obojętnością jego brat i zamknął drzwi. – Mów powoli i spokojnie co się stało.
-Wiem kto zabił rodziców! – Sachi nie potrafił się uspokoić. – Znasz tego faceta Miyamoto? Ten… O! Shoji od lewych przetargów. To on z ręki szefa mafii zlecił zabójstwo, bo nasz ojciec miał na niego haka, że dawał łapówki! Prokurator mu nie pasował to go zabili. Rozumiesz? Wreszcie są dowody!
W kuchni
Minoru siedział jak kamień. Próbował odtworzyć to co właśnie usłyszał. Analizował
po kolei każde słowo. Czuł jak krew odpływa mu z każdej części ciała i ogarnia
go lodowaty chłód. Drżącą ręką podparł się stołu i wstał. Chciał ruszyć w
kierunku przedpokoju, ale nogi odmawiały mu posłuszeństwa. Przed oczami zrobiło
mu się ciemno i powoli osunął się na ziemię.
Takuji
usłyszał z kuchni głuche uderzenie. Natychmiast pobiegł w kierunku skąd
pochodził odgłos. Zobaczył Minoru leżącego na posadzce i od razu rzucił się ku
niemu.
-Minoru! Co ci jest? Mów coś! – rozpaczliwie potrząsał chłopakiem czekając na jakąkolwiek reakcję. Wziął go na ręce i zaniósł do sypialni mijając po drodze zaskoczonego Sachiego. Gdy tylko ułożył chłopaka na łóżku, otworzył na oścież okna. Minoru wracały powoli siły i świadomość, ale za żadną cenę nie chciał otworzyć oczu. Nie po tym co usłyszał. Jeśli to prawda to los nieźle z niego zadrwił. Nie potrafił po prostu spojrzeć w oczy Takujiemu i jego bratu. Mimowolnie po policzkach zaczęły ściekać mu łzy. Przybrał pozycję embrionalną i tylko wtedy czuł się bezpieczniej.
-Boli cię coś? Minoru…- Takuji położył rękę na głowie chłopca i delikatnie pogłaskał. – Już dobrze. Spójrz na mnie.
-Nie! – wrzasnął rozpaczliwie Minoru. – Zostaw mnie!
Ten krzyk zszokował obu braci. Posłusznie obydwoje opuścili pokój. Gdy tylko chłopak miał pewność, że jest sam, otworzył oczy i usiadł na łóżku. Spojrzał na swoje odbicie w lustrze naprzeciwko łóżka. Powiedzieć, że wyglądał tragicznie byłoby mocnym niedopowiedzeniem.
-Mój ojciec… Mafia… Morderca…- szeptał powoli. Wstał i pozbierał wszystkie swoje rzeczy do plecaka. Ubrał się w swoje ciuchy i po cichu wyszedł na korytarz. Słyszał dobiegające z kuchni krzyki kłótni, więc wykorzystał okazję i wymknął się z mieszkania.
-Minoru! Co ci jest? Mów coś! – rozpaczliwie potrząsał chłopakiem czekając na jakąkolwiek reakcję. Wziął go na ręce i zaniósł do sypialni mijając po drodze zaskoczonego Sachiego. Gdy tylko ułożył chłopaka na łóżku, otworzył na oścież okna. Minoru wracały powoli siły i świadomość, ale za żadną cenę nie chciał otworzyć oczu. Nie po tym co usłyszał. Jeśli to prawda to los nieźle z niego zadrwił. Nie potrafił po prostu spojrzeć w oczy Takujiemu i jego bratu. Mimowolnie po policzkach zaczęły ściekać mu łzy. Przybrał pozycję embrionalną i tylko wtedy czuł się bezpieczniej.
-Boli cię coś? Minoru…- Takuji położył rękę na głowie chłopca i delikatnie pogłaskał. – Już dobrze. Spójrz na mnie.
-Nie! – wrzasnął rozpaczliwie Minoru. – Zostaw mnie!
Ten krzyk zszokował obu braci. Posłusznie obydwoje opuścili pokój. Gdy tylko chłopak miał pewność, że jest sam, otworzył oczy i usiadł na łóżku. Spojrzał na swoje odbicie w lustrze naprzeciwko łóżka. Powiedzieć, że wyglądał tragicznie byłoby mocnym niedopowiedzeniem.
-Mój ojciec… Mafia… Morderca…- szeptał powoli. Wstał i pozbierał wszystkie swoje rzeczy do plecaka. Ubrał się w swoje ciuchy i po cichu wyszedł na korytarz. Słyszał dobiegające z kuchni krzyki kłótni, więc wykorzystał okazję i wymknął się z mieszkania.
Minoru biegł,
nie wiedział gdzie i po co, ale byle jak najdalej od tej cholernej
rzeczywistości. Nienawidził siebie za to kim są jego rodzice i za to co zrobił
jego ojciec. Nienawidził siebie, bo musi żyć z tą prawdą, której nigdy nie
chciał usłyszeć. Dobiegł do mostu nad najbliższą rzeką i znalazł sobie pod nim
idealne miejsce do schronienia przed deszczem, który lada moment mógł spaść.
Kucnął, objął kolana i schował głowę w ramionach. Deszcz zaczął kropić, a już
po chwili zamienił się w prawdziwą ulewę.
-Idealne na mój nastrój…- uśmiechnął się przez łzy Minoru. Przesiedział tak kilka dobrych godzin póki deszcz nie przestał padać. Spojrzał na telefon. Były tam dosłownie setki nieodebranych połączeń od rodziców i wiadomości o jednej treści : „Gdzie jesteś? Co się dzieje? Zadzwoń!” . Wiedział, że Takuji też się pewnie martwi, ale nie miał jego numeru, żeby napisać mu choćby lakoniczne „Przepraszam, nie martw się o mnie”. Czuł, że był to mu winien.
-Idealne na mój nastrój…- uśmiechnął się przez łzy Minoru. Przesiedział tak kilka dobrych godzin póki deszcz nie przestał padać. Spojrzał na telefon. Były tam dosłownie setki nieodebranych połączeń od rodziców i wiadomości o jednej treści : „Gdzie jesteś? Co się dzieje? Zadzwoń!” . Wiedział, że Takuji też się pewnie martwi, ale nie miał jego numeru, żeby napisać mu choćby lakoniczne „Przepraszam, nie martw się o mnie”. Czuł, że był to mu winien.
Takuji od
wielu godzin przeczesywał miasto bardzo dokładnie w poszukiwaniu Minoru. Nie
wziął nawet parasolki z domu i cały czas był w podkoszulce oraz dżinsach. Gardło
miał zdarte od krzyczenia, a nogi ze zmęczenia odmawiały posłuszeństwa. Jednak
twardo biegł dalej. Jednak po chwili wyczerpany usiadł na najbliższej ławce w
parku i odchylił głowę do tyłu pozwalając kroplom deszczu uderzać o swoją
twarz. Czuł się taki bezradny jak wtedy, gdy na pogrzebie rodziców, mimo łez i
krzyku, żeby już się nie wygłupiali i wreszcie wstali nic się nie takiego nie
stało. Miał wtedy sześć lat i żył jeszcze swoją dziecięcą naiwnością, że nie ma
na świecie zła i cierpienia. A takie rzeczy to tylko w bajkach pokazują, żeby
było ciekawiej. Nie zastanawiał się czemu Minoru uciekł, to nie miało teraz
większego znaczenia. Jedyne co chciał wiedzieć, to gdzie jest chłopak i czy
jest z nim wszystko dobrze. Nic więcej nie potrzebował do szczęścia w tej
chwili. Wieczorem wrócił zrezygnowany do mieszkania i zobaczył, że w kuchni od
czasu śniadania nic się nie zmieniło. To ukłuło w serce jeszcze bardziej. Tak
jak rano usiadł przy stole, złapał w rękę kubek z zimną już kawą i szepnął
najciszej jak tylko mógł niby do Minoru :
-Chodź już bo śniadanie wystygnie…
-Chodź już bo śniadanie wystygnie…
Na dworze
robiło się coraz zimniej, a Minoru nie miał niczego cieplejszego niż bluzę z
kapturem. Zaczął cały drżeć. Nie wiedział co bardziej go wprawiało w drżenie.
Głód, zmęczenie, zimna noc czy może bolesna prawda? Zaczął powoli tracić
przytomność gdy nagle usłyszał w oddali:
-Ktoś jest pod mostem!
A chwilę potem kilka osób było wokół niego okrywając go jakimś kocem. Więcej nic nie pamiętał, bo właśnie stracił świadomość.
-Ktoś jest pod mostem!
A chwilę potem kilka osób było wokół niego okrywając go jakimś kocem. Więcej nic nie pamiętał, bo właśnie stracił świadomość.
Kiedy cd ? ? To jest boskie ! ! Strasznie mnie wciągnęło, czekam z zapałem i powodzenia ! ! Proszę o jak najszybsze pisanie =)
OdpowiedzUsuńDziękuję :) Ten komentarz zdecydowanie poprawił mi humor :) Postaram się jak najszybciej coś napisać, jednak muszę się nastawić odpowiednio i znaleźć wenę twórczą :) Pozdrawiam!
UsuńP.S. Jeśli chcesz się dowiedzieć o nowej notce zostaw maila lub gg to podeślę zawiadomienie